İmajinizm (fr. Imaginisme), XX əsrin əvvəllərində Rusiyada yaranmış və ədəbi yaradıcılıqda ideyanın ikinci plana keçməsini, əsas diqqətin isə obrazın, təəssüratın, duyğunun ifadəsinə yönəlməsini təbliğ edən bir ədəbi-bədii cərəyan idi. Formalist məktəblərdən biri kimi qəbul edilən imajinism, şüurlu şəkildə ideya və məna axtarışından daha çox, hiss və təəssüratların birbaşa, obrazlı şəkildə ifadə olunmasına üstünlük verirdi.
İmajinizmin əsas xüsusiyyətləri obrazlılığı ön plana çəkmək, mücərrəd fikirlərdən və ideoloji yüklənmədən uzaqlaşmaq, dilin emosional və estetik imkanlarından geniş istifadə etmək idi. Şairlər konkret obrazlar, metaforalar, sensor təsvirlər vasitəsilə oxucuda müəyyən bir duyğu və təəssürat yaratmağa çalışırdılar. Məqsəd birbaşa ideoloji mesaj çatdırmaq deyil, oxucunun özünün obrazlar vasitəsilə mətndə öz həqiqətlərini və duyğularını kəşf etməsinə kömək etmək idi.
Rus imajinistləri, məntiqi ardıcıllıq və süjetdən daha çox obrazların təsir gücünə güvənirdilər. Onların əsərlərində tez-tez qeyri-adi metaforalar, paradokslar, qəribə və gözlənilməz assosiasiyalar, həmçinin səs təəssüratlarının (onomatopeya) və ritmin rolunun artması müşahidə olunurdu. Bu cərəyan, özünün qısamüddətli mövcudluğuna baxmayaraq, XX əsr ədəbiyyatının inkişafına öz təsirini göstərib və bir çox modern ədəbi üslubların formalaşmasına təkan verib.
Qeyd etmək lazımdır ki, imajinist hərəkatı özündə müxtəlif yanaşmaları birləşdirirdi və bütün nümayəndələri eyni fikirləri tam olaraq bölüşmürdülər. Lakin ümumi məqsəd - obrazlılığın gücünə və duyğuların birbaşa ifadəsinə güvənmək – onları birləşdirən əsas amil idi. İmajinizm, bir çox cəhətdən, ədəbiyyatda subyektivliyin və fərdi təcrübənin əhəmiyyətinin artmasına töhfə vermişdir.