Epigonluq, elmdə, siyasətdə, incəsənətdə və digər sahələrdə əvvəlki nəsillərin nailiyyətlərinin sadəcə təkrarlanması, orijinal ideyaların və yaradıcılığın olmamasıdır. Bu, yeni bir şey əlavə etmədən, mövcud formaları və üsulları təqlid etməyi özündə əks etdirir. Epigonlar, əslində, öncülərinin kölgəsində qalaraq, onların əsərlərini təkrarlayır və ya təkmilləşdirmək əvəzinə, onlardan sadəcə nüsxə alırlar.
XIX əsrin ortalarında Yaxın Şərq ədəbiyyatında müşahidə olunan epigonluq, yeni ədəbi cərəyanların və üslubların olmamasını, əvvəlki dövrlərin əsərlərinin təkrarlanması meylinin üstünlük təşkil etməsini göstərir. Bu, ədəbi inkişafın durğunluğuna və yaradıcılıq potensialının zəifləməsinə gətirib çıxarırdı. Belə bir vəziyyət, adətən, qapalı sosial-siyasi mühitlə, intellektual yeniliklərə qarşı müqavimətlə və ya yeni ideyaların qəbul olunmaması ilə əlaqələndirilir.
Epigonluq, sadəcə təqlidçilik deyil, həm də orijinal düşüncənin olmaması, yaradıcı potensialın istifadə edilməməsi deməkdir. Bir əsər epigonluq xarakteri daşıyırsa, bu, onun yeni bir şey söyləmədiyini, əvvəlki əsərlərin elementlərini birləşdirərək yeni bir şey yaratmaq cəhdi göstərmədiyini bildirir. Əslində, epigonlar, yaradıcılıq əvəzinə, təqlid vasitəsilə özünü ifadə edirlər.
Tarix boyu müxtəlif sahələrdə epigonluq hallarına rast gəlinmişdir. Bu, bəzən bir dövrdəki dominant üslub və ya ideologiyanın təsiri nəticəsində, bəzən də yaradıcılığın geriləməsi səbəbindən baş verə bilər. Ancaq hər halda, epigonluq, həqiqi yenilik və inkişafın əksinə olan bir hadisədir.