Epigon (yun. ἐπίγονος - "sonrakı nəsil", "varis"): Termin əslində "sonrakı nəsil" mənasını verən bir yunan sözüdür və tarixən böyük bir şəxsin və ya hadisənin varislərini, davamçılarını ifadə etmək üçün işlədilirdi. Ancaq müasir istifadədə, xüsusilə ədəbiyyat, elm və siyasət sahələrində, daha mənfi bir konnotasiya daşıyır.
Epigon, özünəməxsus, orijinal bir yaradıcılıq üslubu və ya fikri olmayan, əvvəlki nüfuzlu bir şəxsin, məktəbin və ya cərəyanın tərzini, üsulunu və ideyalarını sadəcə təkrarlayan və ya təqlid edən bir şəxsiyyətdir. Onlar əsasən yenilik gətirmədən, mövcud olanı təkrarlamaqla məşğul olurlar. Bu təqlid, sadəcə səthi bir bənzərlikdən ibarət ola bilər və əsl mənada yaradıcılıqdan uzaqdır. Epigonun əsərləri, düşüncələri, adətən orijinalından qat-qat zəif və cansız olur.
Epigonluğu müəyyən edən əsas amil, orijinallığın olmaması və yaradıcılığın əvəzinə təqlidin üstünlük təşkil etməsidir. Epigonlar, əslində, özünəməxsus bir baxış bucağı və ya yanaşma inkişaf etdirmədən, mövcud olanı təkrarlayır və bu təkrarlama yeni bir şey əlavə etmədən, əksinə, əvvəlkindən zəif bir nüsxə yaradırlar. Bunu həm ədəbiyyatda, həm elmdə, həm də siyasətdə müşahidə etmək olar. Məsələn, böyük bir yazıçının üslubunu təqlid edən, ancaq onun yaradıcılıq gücünə sahib olmayan bir yazıçı epigon adlandırıla bilər.
Maraqlı bir məqam odur ki, epigon olmaq həmişə mənfi qiymətləndirilmir. Bəzən, böyük bir sənətkarın üslubunu mükəmməl mənimsəmək və onu öz əsərlərində tətbiq etmək, müəyyən bir dərəcədə bədii inkişaf üçün faydalı ola bilər. Lakin, bu təqlidin orijinal yaradıcılıqla əvəzlənməməsi vacibdir. Əsl epigon, yalnız təqlid edən, özünəməxsus bir şey yarada bilməyən şəxsdir.