Şirəpus (fars. شیرهپوش) sözü Azərbaycan dilinin köhnəlmiş leksikasına aiddir. Etimologiyasına nəzər salsaq, farsca "شیره" (şirə) - şirə, şərbət, maye; və "پوش" (puş) - örtük, örtü, paltar mənalarını ehtiva edir. Beləliklə, sözün tam mənası "şirəni çəkmək üçün istifadə olunan örtük, parça" deməkdir. Lüğətlərdə sadəcə "şirə çəkməyə məxsus tüklü dəri parçası" kimi tərif olunsa da, bu tərif kifayət qədər məhdud və dəqiq deyil.
Şirəpus, şirəni süzmək, yığmaq və ya saxlamaq üçün istifadə olunan müxtəlif materiallardan hazırlana bilərdi. Dəri, xüsusilə də tüklü dəri daha çox istifadə olunmuş olsa da, kətan, pambıq və ya başqa toxunmuş materiallar da şirəpus kimi funksiya yerinə yetirə bilərdi. Materialın növü şirənin növündən və miqdarından asılı olaraq dəyişə bilərdi. Məsələn, daha sıx və tüklü bir material daha qatı şirələr üçün, daha nazik bir material isə daha sulu şirələr üçün istifadə edilə bilərdi.
Verilən nümunə cümləsində ("Qıza bir darbalaq tuman geydirib, əlinə bir parça şirəpus verib gününü göy əsgiyə düyünlərdi") şirəpusun ehtimal ki, bir növ qoruyucu və ya təmizləyici vasitə kimi istifadə olunduğunu görürük. Qızın əlinə verilən şirəpus şirənin əllərini ləkələməməsi və ya təmizlənməsi üçün istifadə olunmuş ola bilər. Yəni, burada şirəpusun funksiyası yalnız şirəni tutmaq deyil, həm də təmizlik və qorunma məqsədi daşıyırdı.
Ümumiyyətlə, şirəpus sözü Azərbaycan dilinin zəngin leksikasının bir parçası olaraq tarixi mədəniyyətimiz haqqında qiymətli məlumatlar verir. Bu cür köhnəlmiş sözlərin tədqiqi dilimizin tarixi inkişafını anlamaqda böyük əhəmiyyət kəsb edir.