Namərbut sifəti farsca "na…" (in-kar edən ön əlavə) və ərəbcə "mərbut" (bağlı, əlaqəli, uyğun) sözlərindən əmələ gəlmiş mürəkkəb bir söz olub, "uyğun olmayan", "layiq olmayan", "namünasib", "yarasız", "yaraşmayan", "mənasız", "məqsədsiz" mənalarını ifadə edir. "Na…" ön əlavəsinin mənfi məna ifadə etdiyini nəzərə alsaq, "mərbut"un əsl mənasının əksini verir. Yəni, bir şeyin məqsədə, vəziyyətə, şəraitə və ya kontekstin tələblərinə uyğun gəlməməsini bildirir.
Namərbut sözü əsasən hərəkət, söz, vəziyyət kimi mücərrəd isimlərlə işlənir. Məsələn, "namərbut hərəkət", "namərbut söz", "namərbut davranış", "namərbut təklif" kimi ifadələr həmin hərəkət, söz, davranış və ya təklifin yersiz, mənasız və ya vəziyyətə uyğun gəlmədiyini bildirir. Sözün daha geniş mənada işlədilməsi zamanı hadisələrin və ya şeylərin qeyri-məntiqi, əsassız və ya qəbuledilməz olduğunu ifadə etmək üçün də istifadə oluna bilər. Məsələn, "namərbut bir vəziyyət" ifadəsi qeyri-adi, izah olunması çətin və ya anlaşılmaz bir vəziyyəti bildirə bilər.
Misal olaraq göstərilən “Namərbut söz” ifadəsi yersiz, mənasız, zəruri olmayan, vəziyyətə uyğun gəlməyən bir sözü ifadə edir. Fəxrəddin bəyin misalında istifadə olunan “namərbut hərəkət” ifadəsi isə, xarabada edilən bir hərəkətin məkanla, vəziyyətlə və ya ümumi olaraq məqamla uyğun gəlməməsini bildirir. Beləliklə, namərbut sözü müxtəlif kontekstlərdə fərqli nüanslarla istifadə olunmaqla bir şeyin qeyri-münasibliyini, uyğunsuzluğunu və ya yersizliyini ifadə edir.