Tabut sözü ərəb mənşəlidir və qədim ərəb dilindəki "tābūt" (تابوت) sözündən götürülmüşdür. Əslində, "tābūt" sözü daha geniş məna daşıyır və hər hansı bir qutu, sandıq və ya qabı deməkdir. Lakin zaman keçdikcə Azərbaycan dilində bu söz əsasən mərhumun cənazəsini yerləşdirmək üçün istifadə edilən xüsusi hazırlanmış, adətən taxtadan düzəldilmiş iri qutu mənasında işlənməyə başlamışdır. Bu mənada tabutun ölçüləri, forması və bəzəyi mədəniyyət və dinə görə dəyişə bilər.
Beləliklə, tabut sözünün mənası sadəcə "cənazəni qoymaq üçün iri qutu" deyil, daha dəqiq desək, ölü insanın cəsədini dəfn etmək üçün nəzərdə tutulmuş, adətən taxtadan, bəzən metallardan və ya digər materiallardan hazırlanmış xüsusi qutudur. Bu qutu, dəfn mərasimlərində mühüm bir əhəmiyyət kəsb edir və ölünün ruhuna hörmət əlaməti kimi xüsusi hazırlanır və bəzədilir. Müasir dövrdə tabutun dizaynı və istehsalı da çox müxtəlifdir; sadə və ya zəngin bəzəkli, müxtəlif materiallardan hazırlanmış tabutlar mövcuddur.
Misal üçün, "Mehralı bəyin tabutunu xanlıq imarətinin bağına qoymuşdular" cümləsində tabut sözü, Mehralı bəyin cəsədinin yerləşdirilmiş olduğu xüsusi qutunu bildirir. Bu cümlədə tabut sözü həm də faciəli bir hadisəni – ölümü – ifadə edir.
Digər nümunələr: "Qədim tabutun üzərindəki oymalar maraq doğururdu.", "Tabutun içərisindəki cəsəd uzun müddət qalmışdı." bu cümlələrdə tabut sözü öz əsas mənasında – ölü cəsədini saxlamaq üçün hazırlanmış qutu mənasında işlənir.