“Şaqşaraq” sözü Azərbaycan dilində gurultu, gürültülü səs, qəfil və şiddətli səs-küy mənasında işlənir. Lüğətlərdə əksər hallarda sinonimi kimi “şaqhaşaq” göstərilir, lakin bu sinonimlilik tam deyil. "Şaqhaşaq" daha çox qarışıq, bir-birinə qarışmış səslərin yaratdığı, dağınıq, müəyyən bir mənbədən gəlmirmiş kimi görünən gürültüyü ifadə edir. "Şaqşaraq" isə daha yönlü, güclü və bir mənbədən gələn, məsələn, sürətli bir axının, maşının hərəkətinin, ya da çoxlu insanın birlikdə hərəkət etməsinin yaratdığı qüvvətli səsi təsvir edir. Sözün fonetik quruluşuna baxdıqda, ikilənmiş "şaq" morfeminin təkrarı gücü, şiddəti ifadə edir.
Misal olaraq, verilən şeir parçasında "şaqşaraq" sözü nəhəng bir çayın güclü axınının yaratdığı səsi təsvir edir. Bu, sadəcə bir səs-küy deyil, həm də həcmi, gücü ilə diqqəti cəlb edən bir səsdir. "Şaqşaraq gurultu gəlir" deyərkən, şair oxucuya həmin səsin şiddətini, yaxınlaşdığını hiss etdirir. Eynilə, "dəniz şaqşaraq qovuşdu sahilə" və ya "minlərlə ayaq şaqşaraq meydana töküldü" cümlələrində də bu söz həm səsi, həm də həmin səsin əmələ gəlməsinin səbəbini (dəniz dalğalarının güclü vurması, çoxlu insanın kütləvi hərəkəti) və intensivliyini ifadə edir. Beləliklə, "şaqşaraq" sadəcə "səs-küy" demək deyil, həmin səsin xüsusiyyətlərini əks etdirən daha ifadəli bir sözdür.
Etimalogiyasına gəldikdə isə, "şaqşaraq" sözünün mənşəyi tam dəqiq bilinməsə də, onomatopeya (səs təqlidi) əsasında yaranmış bir söz ola bilər. Yəni, təbiətdə mövcud olan bir səsi təqlid etmək üçün yaradılıb. Bu cür sözlərin mənşəyini təyin etmək çətindir, çünki onlar dilin inkişafının erkən mərhələlərində yaranır və zamanla mənaları genişlənir, dəyişir. Ancaq "şaqşaraq" sözünün fonetik quruluşu, istifadə edildiyi kontekst və yaratdığı təəssürat onun onomatopeya kökünə işarə edir.