Strukturalizm [lat. structura - quruluş, quruluşdan irəli gələn] Müasir dilçilik elmində dilin hər hansı səviyyəsindəki (fonetika, morfologiya, sintaksis, leksika və s.) vahidlər arasındakı daxili əlaqələri, bu əlaqələrin sistemli təşkilini və onların bir-birinə təsirini öyrənən elmi-nəzəri istiqamətdir. Strukturalizm dil sistemini müstəqil elementlərin sadə bir yığıntısı kimi deyil, qarşılıqlı əlaqədə olan elementlərin mürəkkəb, bir-birini şərtləndirən bir sistem kimi təqdim edir. Bu sistemdə hər bir elementin mənası və funksiyası onun digər elementlərlə əlaqəsindən irəli gəlir; elementlərin əlaqəsinin özü isə sistemin strukturunu müəyyənləşdirir.
Strukturalizmin əsas prinsipləri arasında dilin sistemlilik, əlaqəlilik və qarşılıqlı asılılıq xüsusiyyətlərinin ön plana çəkilməsi, sinxron təhlilin prioritetli olması, dilin mahiyyətinin onun daxili strukturunun təhlili vasitəsilə aşkar edilməsi kimi məqamlar yer alır. Strukturalistlər dil vahidlərini təcrid olunmuş şəkildə deyil, sistem daxilindəki vəzifələrini və əlaqələrini nəzərə alaraq təhlil edirlər. Dil vahidlərinin mənaları onların sistem daxilindəki mövqeləri ilə müəyyən edilir, yəni kontekstdən, ətraf elementlərlə əlaqədən asılıdır.
Strukturalizm dilçiliyinin təsiri yalnız dilçiliklə məhdudlaşmayıb; antropologiya, ədəbiyyatşünaslıq, psixologiya və digər humanitar elmlərə də yayılıb. Dilçilikdə isə fonetika, fonologiya, morfologiya, sintaksis və semantikada geniş tətbiqini tapıb. Məsələn, fonologiyada fonemlərin bir-birinə olan əlaqələri, morfologiyada morfemlərin birləşməsi və sözəmələgətirmə qaydaları, sintaksisdə sözlərin cümlə daxilində yerləşməsi və qarşılıqlı təsiri strukturalist yanaşmanın əsas predmetidir. Semantika sahəsində isə mənaların sistemli təşkili, leksik sahələr və onların qarşılıqlı əlaqələri strukturalizm çərçivəsində araşdırılır.
Müxtəlif cümlələrdə işlənmə nümunələri: