Sanqvinik (latıncadan sanguineus – qanlı, qan rəngli deməkdir) – Qədim yunan həkimi Hippokratın təsnifatına görə dörd əsas temperament növündən biridir. Bu temperament tipini xarakterizə edən əsas xüsusiyyət, əsasən qanın üstünlük təşkil etməsi ilə bağlı olan optimizm, canlılıq, nikbinlik və duyğuların sürətli dəyişməsidir. Sanqvinik insanlar həyat eşqi ilə doludur, yeni təcrübələrə açıqdırlar və asanlıqla əlaqələr qururlar. Onların əhval-ruhiyyəsi tez-tez dəyişir, lakin ümumiyyətlə, pozitiv və enerjilidirlər.
Hippokratın təlimi fəlsəfi və tibbi əsaslara malik olaraq insanın təbiətini dörd əsas mayenin (qan, balqam, sarı öd və qara öd) nisbətinə əsasən təsnif edirdi. Sanqvinik temperament tipi qanın üstünlük təşkil etməsi ilə əlaqələndirilirdi. Bu, onların həyata olan müsbət münasibətini, duyğularının ifadəliliyini və tez dəyişməsini izah edir. Lakin, bu temperamentin mənfi cəhətləri də vardır: səmimiyyətdə çatışmazlıq, səliqəsizlik, səbrsizliyə meyllilik, işlərin sonuna çatdırmaqda çətinlik çəkmək kimi.
Müasir psixologiyada sanqvinik temperament tam olaraq Hippokratın təsvirinə uyğun gəlmir, lakin bu termin hələ də insanın xarakterinin əsas xüsusiyyətlərini ifadə etmək üçün işlənir. Sanqvinik insanlar tez-tez cəld, sosial, əyləncəli və həyatdan zövq alan şəxslər kimi təsvir edilir. Onlar həmsöhbətlərində təsirlidirlər və ünsiyyətcildirlər, amma diqqətləri asanlıqla yayına bilər və tez-tez başladığı işləri yarımçıq qoyurlar. "Sanqvinik" sözü həm də məcazi mənada, yəni insanın nikbin və həyata müsbət baxışını ifadə etmək üçün işlədilə bilər. Məsələn: "O, həyatın sanqvinik bir insanıdır".
Beləliklə, "sanqvinik" termini həm tarixi bir kontekstdə, həm də müasir psixologiya və gündəlik nitqdə insanın temperamentini və xarakterini təsvir etmək üçün istifadə olunur. Onun mənası, əsasən, optimizm, enerji, ünsiyyətçilik və həyata müsbət münasibətlə əlaqələndirilir, lakin səmimiyyətsizlik və səliqəsizlik kimi mənfi cəhətləri də nəzərə alınmalıdır.