Rüsvaylıq sözü Azərbaycan dilində geniş mənada "utancaq vəziyyətə düşmək, şərəfsiz, ləkəli hala düşmək, adının, şərəfinin batması" mənalarını ifadə edir. Lüğətlərdəki "bax rüsvayçılıq" ifadəsi sinonim kimi göstərilir, lakin "rüsvaylıq" daha çox konkret bir hadisəyə, vəziyyətə aid olarkən, "rüsvayçılıq" daha geniş, bir davranış tərzini, davamlı bir vəziyyəti bildirir. Yəni "rüsvayçılıq" rüsvaylıq hallarının bir yığımı, bir sistem kimi də başa düşülə bilər.
Füzuli misalında göstərilən "Bu rüsvalıq mənə səndən deyil, badi-səbadəndir" cümləsində rüsvalıq konkret bir vəziyyətə işarə edir. Şair özünün rüsvay olmasını özünün hərəkətinə deyil, xarici səbəblərə, "badi-səbadə" (təsadüfi hadisələr, taleyin oyunları) bağlayır. Burada rüsvalıq, baş vermiş və şairin nəzarətindən kənar bir hadisəni ifadə edir.
İkinci misalda isə "Xublar eşqində gör şimdi mənim rüsvalığım; Qisseyi-Fərhad ilə Məcnunu bir əfs..." deyimində rüsvalıq daha çox şairin məşuqasına olan eşqi nəticəsində baş verən bir vəziyyət, bir durumdur. Bu əsərin davamında Fərhad və Məcnunun əfsanəvi aşkları ilə müqayisə edilməsi rüsvalığın ölçüsünü, həcmini daha dəqiq anlamağa imkan verir. Yəni burada rüsvaylıq sadəcə bir hadısə deyil, həm də şairin daxili dünyasında baş verən dərin bir dəyişiklikdir.
Etymologiyasına gəldikdə, "rüsvaylıq" sözü Fars dilindən gəlir və "rüsvā" ("utanaq, şərəfsiz") sözündən törəmişdir. "-lıq" isə Azərbaycan dilində isim yaradan əlavədir. Beləliklə, "rüsvaylıq" sözünün əsas mənası "utanaq vəziyyətin olması"dır. Ancaq istifadə edildiyi kontekstdən asılı olaraq, mənası "şərəfsizlik", "adiblik", "məsxərəlilik" kimi yanaşmalara da çata bilər.
Ümumi olaraq, "rüsvaylıq" sözünün mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişsə də, əsasında həmişə utanc, şərəfsiz vəziyyət, pis ad qazanmaq fikri durur.