Rüxsar sözü fars mənşəli olub, klassik Azərbaycan ədəbi dilində "üz", "çöhrə" mənalarında işlənmişdir. Lüğətlərdəki qısa izah, sözün geniş məna çalarlarını və istifadə sahələrini tam əks etdirmir. "Rüxsar" sadəcə fiziki üz deyil, daha çox poetik və incə bir ifadədir. Söz, insanın üzünün gözəllik, ifadəlilik, hətta daxili hisslərinin əks olunduğu bir səthi kimi təsvir edir. "Üz" sözü daha neytral və sadə bir təsvirdir, "rüxsar" isə daha rəngarəng və duyğulu bir təsvirdir. Bu baxımdan, "rüxsar" sözü ədəbiyyatda, xüsusilə də şeir və qəzəllərdə, çox zərif bir üslub elementi kimi işlənir.
Misal olaraq, verilən beytlərdə "rüxsar" sözü, sevgili üzünün gözəlliyini və sevgi həsrətini ifadə etmək üçün istifadə olunur. "Canımı yandırdı hicr, ey atəşin rüxsar, eşit!" misalında "atəşin rüxsar" ifadəsi, sevgili üzünün həm gözəl, həm də sevgilinin həsrətindən yanan şairin ürəyinə atəş salan bir gözəllik olduğunu vurğulayır. İkinci misrada isə "Rüxsarımı eynim yaşı yandırar" ifadəsi, sevgilidən ayrılığın şairin üzündəki izlərini, yani rüxsarını, göz yaşlarının yandırdığını ifadə edir. Burada "rüxsar" sadəcə fiziki üz deyil, həm də şairin daxili durumunun əks olunduğu bir simvoldur.
Ümumiyyətlə, "rüxsar" sözü klassik ədəbiyyatda obrazlı və emosional ifadə qabiliyyətinə görə üstünlük verilən bir söz olub, müasir Azərbaycan dilində isə daha az işlənsə də, ədəbiyyatda və poetik üslubda hələ də öz aktuallığını qoruyub saxlayır. Sözün mənalarını genişləndirən bir amil də onun fonetik gözəlliyi və poetik təsirinin gücüdür. Bu da səslənməsinin ifadə etdiyi xüsusi bir melodiya və ritmik harmoniya yaradır.