Ruhani₂ (sif.) [ər. روحانی] klassik ədəbiyyatda işlənən bir sifətdir. Əsas mənası "lətif, gözəl mənzərəli, ab-havası gözəl" olmaqla yanaşı, daha geniş mənada "ruhu oxşayan, sakitlik və rahatlıq verən, ilahi bir cazibəyə malik" kimi də izah edilə bilər. Sözün kökü olan ərəb sözü "ruh" (روح) "ruh, can, nəfəs" mənalarını verir. Beləliklə, "ruhani" sifəti, fiziki gözəlliyin ötesinə keçərək, mənzərənin və ya hadisənin insanın ruhuna təsir edən, daxili sülh və harmoniya hissini oyadan keyfiyyətlərini vurğulayır.
Məsələn, "ruhani bir mənzərə" ifadəsi sadəcə gözəl bir mənzərəni deyil, həm də bu mənzərənin insanın ruhunda yaratdığı təsiri, sakitliyi, sükunu ifadə edir. Bu təsir, gözəllikdən kənara çıxaraq, subyektiv bir təcrübədir və hər kəsdə fərqli duyğular yarada bilər. Lakin ümumi olaraq "ruhani" ilə ifadə olunan təsir, rahatlatıcı, əzəmətli, ilahi bir hissin mövcudluğunu göstərir.
Başqa bir nümunə olaraq "ruhani səfa" ifadəsi, maddi səfadan fərqli olaraq, ruhun təmizlənməsi, sakitləşməsi və daxili sülha çatması kimi təfsir edilə bilər. Bu, dini bir mənaya da malik ola bilər, ancaq mütləq dini bir kontekstdə deyil, daha geniş mənada ruhun əmin-amanlığını, rahatlığını ifadə edir. "Nə gözəl mənzərəyişəfqətza; Nə lətafətli, nə ruhani səfa" misalında isə gözəllik, lətiflik və ruhani səfa bir-birini tamamlayan və ruhu oxşayan keyfiyyətlər kimi təqdim olunur.
Yekun olaraq, "ruhani" sözü sadəcə "gözəl" mənasından daha çox şey ifadə edir. O, gözəlliyin daxili təsirini, ruhun hisslərini və daxili harmoniyaya yönəlmiş bir keyfiyyəti ifadə edən zəngin bir mənaya malikdir.