Poema [yun. ποίημα (poíēma) - yaradılmış şey, əsər] – Ədəbiyyatda, əsasən şeir formasında yazılmış, geniş həcmli, mürəkkəb süjetli, çoxlu sayda obraz və hadisəni əhatə edən nəsr əsərinə nisbətən daha emosional və bədii-estetik təsvirə malik olan epik və ya lirik-epik janr. Poema, özündə epik genişliyi, lirik duyğuları və dramatik gərginliyi birləşdirərək müəyyən bir mövzunu, hadisəni və ya insan həyatının bir mərhələsini əhatə edir. Bədii ifadə vasitələrinin müxtəlifliyindən istifadə olunur, obrazlar daha dolğun və çoxşaxəli təsvir edilir, süjet daha mürəkkəb və dramatik inkişaf edir.
Poemanın quruluşunda müxtəlif poetik formalardan (məsələn, sonet, kvatren, terzin, rubai və s.) istifadə edilə bilər, lakin poemaların əsas xüsusiyyəti onların müəyyən bir forma və ölçüyə bağlı olmamasıdır. Müəllifin yaradıcı fantaziyasının geniş imkanlarını əks etdirən poemalar üslub və kompozisiya baxımından müxtəlif ola bilər. Bəzən poemalar epik rəvayətlərə, bəzən isə lirik etiraflar xarakteri daşıyır.
Nizami Gəncəvinin “Xosrov və Şirin”, “Leyli və Məcnun”, “Yeddi gözəl” kimi əsərləri klassik poemaların parlaq nümunələridir. Müasir Azərbaycan ədəbiyyatında isə S. Vurğunun “Bəsti”, R. Rzanın “Əbədiyyətə yol” poemaları, Cəfər Cabbarlının “Qız qalası” kimi poemaları misal göstərmək olar. Poemanın mövzusu çox genişdir: müharibə, sevgi, vətən, insan həyatı, tarixi hadisələr və s. Hər bir poema özünəməxsus bədii keyfiyyətləri və estetik təsiri ilə fərqlənir.