Nun (ن): Ərəb əlifbasının on dördüncü hərfi olub, "ن" şəklində yazılır. Sözün etimologiyası Ərəbcə köklərə dayanır və "nūn" (نون) formasında "balıq" mənasını daşıyan kökdən törəmişdir. Lakin əlifba hərfi kimi istifadəsində bu məna önəmli deyildir. Əlifba hərfi kimi funksiyası səs dəyərini ifadə etməkdir.
Fonetik olaraq, Nun hərfi [n] səsini təmsil edir – bu, dil ucunun dişlərin arxasına toxunaraq çıxarılan bir burun səsidir. Ərəb dilinin fonetik quruluşunda mühüm rol oynayan bu səs sözlərin əsasını təşkil edən kök hərflər arasında tez-tez rast gəlinir.
Məcazi mənada isə, klassik Azərbaycan ədəbiyyatında, xüsusilə də qəzəl və qəsidələrdə, Nun hərfi gözəlin incə və qövsvari qaşlarını ifadə etmək üçün metafora kimi işlədilir. Bu istifadə hərfin formaca qaşa oxşarlığına əsaslanır. Məsələn, şeirdə "qaşlarının nunu" deyilərkən gözəlin incə və qara qaşlarının gözəlliyi vurğulanmış olur. Bu məcazlı istifadə klassik ədəbi dilin zəngin obrazlılığına bir nümunədir.
Beləliklə, "Nun" sözünün mənası iki əsas istiqamətdə izah olunmalıdır: birincisi, Ərəb əlifbasının konkret bir hərfi kimi, ikincisi isə, klassik ədəbiyyatda metafora kimi işlənən, gözəl qaşının təsviri üçün istifadə olunan bir simvol kimi.