Muşketyor (isp. mosquetero) sözü XVI əsrin əvvəllərindən Avropa ordularında xüsusi bir piyada növünü ifadə edir. Əslində, "muşketyor" sözü "muşket" silahından götürülmüşdür. "Muşket" (fr. mousquet) ağır, uzun lüləli, çiyindən atılan bir növ tüfəngdir. Beləliklə, muşketyorlar əsas silahı muşket olan piyadalar idi. Onlar adi piyadaların fərqli olaraq, daha yaxşı təlim keçmiş, daha yaxşı təchiz olunmuş və daha çox ixtisaslaşmış əsgərlər idilər.
Muşketyorlar həm müstəqil bölmələr kimi, həm də daha böyük hərbi qurumların tərkibində xidmət edirdilər. Onların əsas vəzifəsi yaxın döyüşlərdə düşməni atəşlə məhv etmək idi. Lakin, ehtiyac olduqda, onlar digər piyada növləri ilə birlikdə manevr edə və müxtəlif taktiki vəzifələri yerinə yetirə bilərdilər. Hərbi təşkilatçılığın inkişafı ilə yanaşı, muşketyorların rolunun əhəmiyyəti də dəyişib. Məsələn, XVII əsrdə onların döyüş meydanındakı əhəmiyyəti daha da artdı.
Fransız ədəbiyyatında, xüsusilə Aleksandr Dyumanın "Üç Muşketyor" romanı sayəsində, "muşketyor" sözü romantikləşdirilmiş və şərəf, cəsarət, sədaqət kimi keyfiyyətlərlə əlaqələndirilmişdir. Bu əsər, muşketyorları sadə əsgərlərdən daha çox, kral xidmətində olan, yüksək vəzifəli və nüfuzlu əsgərlər kimi təqdim edir. Nəticədə, "muşketyor" sözü həm tarixi bir hərbi termin, həm də ədəbi bir obrazı ifadə edir.
Müxtəlif cümlələrdə işlənmə nümunələri: