Mahru (mənbə: farsca) - Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında gözəl qadın üçün işlədilən bir epitetdir. Sözün əsl mənası "ayüzlü" olub, gözəlin ayın parlaqlığına bənzədilən üzünü ifadə edir. Bu, sadəcə "gözəl" demək deyil, gözəlliyin daha dərin, daha poetik bir təsvirini verir. Ayın mistik və sehrli təbiəti, gözəlin cazibədarlığını və qeyri-adiliyini vurğulayır.
Mahru sözü, gözəlliyin təkcə fiziki deyil, həm də ruhani bir tərəfini əks etdirir. Ayın gecə səmasını işıqlandırması kimi, mahrunun gözəlliyi də ətrafını nurlandırır, heyranlıq və ehtiram doğurur. Bu epiteti işlətmək, şairin gözəlin gözəlliyinə olan hörmətini və heyranlığını daha da gücləndirir.
Misal olaraq verilən beyt ("Sənin layiqin qəsri-şəhdir müdam; Kənizin ola mahrulər təmam") də bu mənanı dəstəkləyir. Beytdə "mahrulər" sözü "ayüzlü olanlar", yəni "gözəllər" mənasını verir. Beləliklə, beyt sənin layiqin böyük bir saray (qəsr-şəh) olduğu, kənizin isə ətrafını bürüyən saysız-hesabsız gözəllərdən ibarət olduğu fikrini ifadə edir.
Nəticə olaraq, "mahru" sözü sadəcə bir sinonim deyil, klassik şairlərin gözəllik anlayışını zənginləşdirən, poetik və obrazlı bir ifadədir. Bu söz, sadə "gözəl" sözündən daha çox duyğu və məna daşıyır və əsərlərə daha dərin bir gözəllik və mistisizm qatır.