Latınlaşdırma, "Latınlaşdırmaq" felindən törəmiş bir sözdür və əsasən yazılı dilə aid olan bir prosesi ifadə edir. Bu proses, bir dilin əlifbasını və ya yazım sistemini Latın əlifbasına uyğunlaşdırmaqdan ibarətdir. Yəni, əvvəllər fərqli bir əlifba (məsələn, Kiril, Ərəb və s.) ilə yazılmış dilin hərflərini, yazım qaydalarını və fonetikasını Latın əlifbasının imkanları daxilində əks etdirmək və beləliklə yeni bir yazım sistemi yaratmaq və ya mövcudunu dəyişdirmək deməkdir.
Latınlaşdırma sadəcə hərflərin dəyişdirilməsindən ibarət deyil. O, dilin fonetik strukturunun, morfoloji xüsusiyyətlərinin, hətta leksikasının da təhlilini və müəyyən dəyişiklikləri tələb edə bilər. Çünki Latın əlifbasında bəzi səslər üçün ekvivalentlər olmaya bilər, və ya bir səsin bir neçə fərqli yazımı ola bilər. Bu səbəbdən latınlaşdırma prosesi, dilin xüsusiyyətləri və tarixi kontekstinə uyğun olaraq müxtəlif yanaşmalar tətbiq edərək həyata keçirilir. Nəticədə, müxtəlif latınlaşdırma sistemləri yarana bilər.
Latınlaşdırmanın siyasi, sosial və mədəni aspektləri də vardır. Tarixən, bir çox ölkə və millət öz dillərini latınlaşdırmaqla müstəqillik, milli birlik və modernləşmə məqsədlərini güdüblər. Çünki Latın əlifbası dünya ədəbiyyatının və elminin geniş yayılmış bir əlifbasıdır və onun qəbulu beynəlxalq əlaqələrin inkişafına kömək edir. Ancaq latınlaşdırma prosesi həm də müəyyən mübahisələrə və müxtəlif nöqteyi-nəzərlərə səbəb ola bilər. Məsələn, ənənəvi əlifbanın tərəfdarları ilə latın əlifbasının tərəfdarları arasında fikir ayrılıqları ola bilər.
Ümumilikdə, latınlaşdırma mürəkkəb və çoxşaxəli bir prosesdir ki, yalnız texniki məsələləri deyil, həm də dilin mədəni və siyasi kontekstini nəzərə almağı tələb edir. Bu prosesin uğuru, həm latınlaşdırmanın özü, həm də onun tətbiq olunduğu cəmiyyətin ehtiyaclarına və mədəni dəyərlərinə bağlıdır.