Laməkan (ərəbcədən) sifətdir və əsasən "məkansız", "yeri və məkanı olmayan" mənalarını ifadə edir. Bu söz, fiziki məkanın olmaması ilə yanaşı, daha geniş və simvolik mənaları da özündə ehtiva edir. Sadəcə coğrafi mövqenin yoxluğu deyil, eyni zamanda ruhsal və mənəvi bir boşluğu, bağlılıq hissinin olmamasını, varlığın köksüz, sığınacaqsız halını ifadə edə bilər.
Məsələn, Xəlil Rza Ulutürk'ün misalında olduğu kimi "vətəndən ayrı düşüb indi laməkan (z.) ölürəm" ifadəsi, fiziki olaraq başqa bir yerdə olmanın kədərini deyil, daha çox vətənə, köklərə bağlılığın itirilməsinin yaratdığı dərin ruhi boşluğu, mənsubiyyət hissinin olmamasını, yəni mənəvi bir laməkanda olmağı əks etdirir. Bu hissiyyat, köçkünlüyün, sürgünçülüyün, yurdsuzluğun ən dərin təzahürlərindən biridir.
Laməkan sözü, poetik və ədəbi əsərlərdə, insanın varlığının mənasını, yerini və məqsədini axtarışını, dərin yalnızlıq və məyusluq hisslərini ifadə etmək üçün tez-tez istifadə edilir. Bu baxımdan, sözün sadəcə lüğəvi mənasından daha əhatəli və çoxcəhətli bir məna kəsb etdiyi aydın olur.
Beləliklə, laməkan, sadəcə fiziki bir yerin olmaması deyil, eyni zamanda ruhun məskənsizliyi, mənəvi boşluq və köksüzlük hissini də ifadə edən zəngin bir sözdür. Onun mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilsə də, hər zaman bir növ itirilmişlik, axtarış və varlığın qeyri-müəyyənliyi ilə əlaqələndirilir.