Qurna sözü Azərbaycan dilində əsasən suyun toplanması üçün hazırlanmış kiçik, hovuzşəkilli qurğunu ifadə edir. Lüğətlərdə sadəcə "çeşmə, hamam və s. kranı altında suyun tökülüb yığılması üçün daşdan və s.-dən düzəldilmiş kiçik hovuz" kimi təsvir olunsa da, Qurna daha çox tarixi, memarlıq və mədəniyyət kontekstində dəyərə malikdir.
Qurnanın hazırlanma materialı daşdan başqa, gil, ağac, hətta metal da ola bilər. Ölçüləri istifadə məqsədindən asılı olaraq dəyişir; kiçik, əl yuyulması üçün nəzərdə tutulmuş qurnalar da var, böyük, su ehtiyatı saxlamaq üçün istifadə edilən qurnalar da. Ənənəvi memarlıq nümunələrində, xüsusilə də hamamlarda, məscidlərdə və bağlarda rast gəlinən qurnalar, sadəcə utilitar funksiyadan kənara çıxaraq, bəzən incəsənət əsəri kimi də qiymətləndirilir. Onların bədii tərtibatı, oymaları, materialın seçimi və ümumi estetik görünüşü həmin dövrlərin memarlıq üslubunu əks etdirir.
Qurnanın tarixi kökləri çox qədimlərə gedib çıxır. Qədim Şərq mədəniyyətlərində suyun müqəddəsliyi ilə bağlı inancların olması nəzərə alınarsa, qurnaların sadəcə su toplama vasitəsi deyil, həm də müəyyən ritual və mərasimlərlə bağlı olduğu da düşünülə bilər. Beləliklə, Qurna sözü sadə bir əşyanın adından çox, zəngin tarixi, mədəni və estetik bir məna daşıyır.
Müasir dövrdə də qurnalar, xüsusilə də ənənəvi üslubda tərtib olunmuş məkanlarda – bağlarda, restoranlarda və ya evlərdə dekorativ element kimi istifadə olunur. Beləliklə, Qurna sözü yalnız bir lüğət tərifindən kənara çıxaraq, tarixi, mədəni və estetik dəyərləri özündə əks etdirən bir termin kimi daha yaxşı başa düşülə bilər.