Qıqqıldamaq - Bu söz, Azərbaycan dilinin zəngin ifadə vasitələri arasında özünəməxsus yeri olan, gülməyin xüsusi bir növünü ifadə edən feldir. Sadəcə "gülmək" deyil, daha çox incə, səssiz, öz-özünə gülümsəməyə, hətta bir az da utancaq və gizli bir şəkildə gülməyə işarə edir. Qıqqıldamaq, səssiz bir zövqdən, daxili bir şadlıqdan qaynaqlanan, üz ifadəsindəki incə təbəssüm ilə müşayiət olunan bir hərəkətdir. Sözün özü də səs təqlidi olub, gülüşün incə və zərif səsini əks etdirir.
Cəlil Məmmədquluzadənin misalında olduğu kimi, "qıqqıldaya-qıqqıldaya" ifadəsi, həm fəaliyyətin davamlılığını, həm də gülüşün incə, təkrarlanan xarakterini vurğulayır. Burada qıqqıldamaq, sadəcə bir gülüş deyil, həm də müşahidə olunan hadisəyə (qızların oynamasına) qarşı gizli bir razılığın, məmnuniyyətin, hətta bir az da məzəli bir müşahidənin ifadəsidir. Bəylərin qızların oynamasına qıqqıldaya-qıqqıldaya baxması, onların bu mənzərədən aləmləri dəyişən bir həzz aldığını, lakin bu həzzini aşkar etməməyi üstün tutduqlarını göstərir.
Beləliklə, "qıqqıldamaq" sözü sadəcə lüğətlərdəki qısa izahdan daha çox məna daşıyır. O, Azərbaycan dilinin incəliklərini, zənginliyini və ifadə imkanlarını göstərən, ədəbiyyatda obrazlı təsvirlər yaratmaqda istifadə olunan dəyərli bir sözdür. Onun mənasını tam dərk etmək üçün istifadə edildiyi kontekstin öyrənilməsi vacibdir.