Qəsidəçilik, köhnə fars sözü olub, əslində "qəsidə söyləmək peşəsi" və ya "qəsidə yazmaq sənəti" deməkdir. Bu, sadəcə qəsidə yazmaq hərəkətindən daha çox, bir sənət, bir ustalıq, bir yaradıcılıq prosesini əks etdirir. Qədim Şərq mədəniyyətində, xüsusilə də klassik ərəb və fars ədəbiyyatında, qəsidəçilik müəyyən bir bacarıq, bilik və təcrübə tələb edən nüfuzlu bir fəaliyyət sayılırdı.
Qəsidənin özünün mürəkkəb quruluşu və poetik forma tələbləri nəzərə alındıqda, qəsidəçilik sadəcə şeir yazmaqla kifayətlənmirdi. Usta qəsidəçilər məcazlı ifadələrin, əruzun incəliklərinin, riyazi dəqiqliklə təşkil olunmuş beytlərin, mövzunun dərin və əhatəli şəkildə işlənməsinin mütəxəssisi olmalı idilər. Onlar şeirin ritmik, səs, məna və duyğu baxımından ahəngdarlığını qorumalı, həm də dərin fəlsəfi düşüncələri, mənəvi-əxlaqi dəyərləri qəsidəyə ustalıqla uyğunlaşdırmalı idilər.
Qədim Şərq şairlərinin bir çoxunun qəsidəçiliklə məşğul olması, bu sənətin o dövrün ədəbi-mədəni həyatında tutduğu əhəmiyyətli yeri göstərir. Qəsidələr sadəcə əyləncə və ya bədii ifadə vasitəsi deyildi; onlar həm də siyasi, ictimai və fəlsəfi məsələlərin müzakirəsi üçün bir platforma, hətta hakimlərə, sərkərdələrə və digər nüfuzlu şəxslərə müraciət etmək üçün bir vasitə idi. Beləliklə, qəsidəçilik yalnız bir sənət deyil, həm də o dövrün siyasi, ictimai və mədəni həyatına təsir edən bir sosial fəaliyyət kimi də qiymətləndirilməlidir.