Qəsidəçi sözü köhnə Azərbaycan dilindən gələn bir termindir və əsasən klassik ədəbiyyatda istifadə olunurdu. Müasir dilin ifadə imkanları ilə "qəsidə yazan şair" mənasını daha geniş və dəqiq şəkildə ifadə edə bilərik. Qəsidəçi, uzun, mürəkkəb quruluşa və müəyyən bir qafiyə və bəhr sisteminə malik olan qəsidə əsərləri yaradan, bu janrda ustalıq göstərən şair deməkdir. Onlar sadəcə şeir yazmırlar, həm də mürəkkəb bədii texnikaları, poetik vasitələri, fəlsəfi və ya lirik düşüncələri mükəmməl bir bədii forma içərisində təqdim edən sənətkarlardır.
Qəsidəçilər, əsərlərində tez-tez hökmdarları, əyanları, vətəni, təbiəti, məhəbbəti və ya digər mövzuları tərənnüm edirdilər. Onların əsərləri, həm estetik zövqü, həm də o dövrün ictimai-siyasi həyatını, ədəbi-mədəni səviyyəsini öyrənmək üçün dəyərli mənbələrdir. Qəsidə janrının əsas xüsusiyyətlərinə uyğun olaraq qəsidəçilər öz yaradıcılıqlarında həm dil ustalığı, həm də forma və məzmunun vəhdətinə xüsusi əhəmiyyət verirdilər.
Tarixi mənbələrdə qəsidəçilərin "ravilər" və "rəmmallar"la yanaşı çəkilməsi, onların söz ustalığına, bədii ifadə qabiliyyətinə, xalq arasında hörmət və nüfuzlarına işarə edir. Bu, qəsidəçinin sadəcə bir şeir yazanı deyil, həm də ictimai həyatda öz sözü olan, fikirləri dinlənilən bir şəxsiyyət olduğunu göstərir. Beləliklə, "qəsidəçi" sözü sadəcə bir peşə adı deyil, həm də yüksək bədii zövqə, dil ustalığına və geniş dünyagörüşünə malik olan bir sənətkarın simvoludur.