Qəmərüzlü sözü Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında "ayüzlü", "aybəniz" və ümumilikdə "gözəl" mənalarında işlənən klassik ədəbi üsluba aid bir sifətdir. Bu söz sadəcə gözəlliyi deyil, daha dərin, poetik bir gözəlliyi ifadə edir. "Qəmər" (ay) sözü ilə "üzlü" (üzü olan) sözünün birləşməsindən əmələ gələn bu ifadə, gözəlin üzünün ayın parlaqlığına, zərifliyinə və gözəlliyinə bənzədilməsini bildirir. Sözün mənası yalnız fiziki gözəlliklə məhdudlaşmır; o, eyni zamanda şairanə bir cazibə, mistik bir cəlbedicilik hissi də əlavə edir.
Qəmərüzlü sözünün istifadəsi əsasən ədəbi əsərlərdə, xüsusilə də lirik şeirlərdə rast gəlinir. Sözün bu kontekstdə istifadəsi, sevgilinin gözəlliyinin təsvirində yüksək estetik bir vasitə kimi rol oynayır. Misal olaraq verilən şeir parçasında ("Ey şəmsü qəmərüzlü, şirin dodağın duzlu; Vey şəhdü şəkər sözlü, didarına müştaqəm") "qəmərüzlü" sözü sevgilinin gözəlliyinin və cazibəsinin müstəsna olaraq vurğulanması üçün seçilib.
Qəmərüzlü ifadəsi, sadəcə gözəl bir qadın haqqında danışmaqdan daha çox, onun mistik bir cəlbediciliyə malik olduğunu, ayın nuru kimi parlaq və sehrli bir varlıq olduğunu ifadə edir. Bu sözün tarixi kökləri dərindir və Azərbaycan ədəbiyyatının zəngin metaforik dilinin bir nümunəsidir. Qəmərüzlü ifadəsi sözün təsvir gücünü və poetik ifadə imkanlarını əks etdirən klassik ədəbi dil nümunəsidir.
Beləliklə, qəmərüzlü sözü sadəcə bir söz deyil, Azərbaycan dilinin poetik və estetik zənginliyini əks etdirən bir bədii ifadə vasitəsidir. O, ayın gözəlliyi və mistik cazibəsi ilə bənzədilən bir gözəlliyi ifadə edir və ədəbi əsərlərdə mükəmməl poetik təsir yaradır.