Qəmərsurətli sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında özünəməxsus bir yer tutur. Lüğətlərdə sadəcə "qəmərüzlü"yə istinad edilməsi, bu ifadənin zərifliyini və dərinliyini tam əks etdirmir. Qəmərsurətli, həqiqətən də "aya üzlü" mənasını verir, lakin bu, sadə bir müqayisədən uzaqdır.
Sözün tərkibindəki "qəmər" (ay) sözü, gecənin parlaq, gözəl simvolu olaraq, insanın gözəlliyinə və cazibəsinə işarə edir. Ancaq sadəcə "gözəl" demək yetərsizdir. Qəmərsurətli bir insanın üzü, ayın yumşaq işığı kimi, sakit, təravətli və eyni zamanda sirli bir cazibə daşıyır. Bu, fiziki gözəllikdən daha çox, daxili bir nur, təmizlik və zəriflik hissidir.
Qəmərsurətli insanın görünüşündəki bu xüsusiyyət, ona mələkvari bir təəssürat bəxş edir. Onun üz cizgiləri mükəmməl olmaya da bilər, lakin ümumi görünüşü bir harmoniya, bir səmimiyyət və sükunət yayır. Bu, tamamilə subyektiv bir təsvirdir, çünki hər kəs öz şəxsi təsəvvürünə görə "qəmərsurətli"ni fərqli şəkildə yəqin edə bilər.
Nəticə etibarilə, qəmərsurətli sadəcə "gözəl üzlü" demək deyil; bu, daha dərin bir məna daşıyır: ayın səma üzündəki mələkvari parıltısı kimi təmiz, səmimiliyi, sükunəti və özünəməxsus cazibəni ifadə edən bir xüsusiyyətdir.