Qəmərçöhrə (ər. qəmər + fars. çöhrə) – sifət. Klassik ədəbiyyatda istifadə olunan bu söz, "ayüzlü", "aya bənzər üzlü" mənasını verir. Yəni, üzünün gözəlliyi və parlaqlığı ilə ayı xatırladan, ay kimi nurlu və gözəl bir üzü olan şəxs üçün işlədilir.
Sözün əsasını təşkil edən iki komponent - "qəmər" (ərəbcə ay) və "çöhrə" (farsca üz) – öz-özlüyündə gözəllik və nuraniyyət ifadə edir. "Qəmər" sözü ərəb ədəbiyyatında şeir və nəsrdə tez-tez gözəllik metaforası kimi işlədilir, ayın parlaqlığı və gözəlliyi insan gözəlliyi ilə müqayisə edilir. "Çöhrə" isə fars ədəbiyyatında üzü ifadə etməklə yanaşı, çox vaxt insanın daxili aləmini, ruh halını da əks etdirir. Beləliklə, "qəmərçöhrə" sözü sadəcə fiziki gözəllikdən deyil, eyni zamanda daxili gözəllikdən, nuraniyyətdən və əzəmətli bir görünüşdən bəhs edir.
"Qəmərüzlü" ilə sinonim olaraq işlənsə də, "qəmərçöhrə" daha poetik və təsviri bir ifadədir. "Qəmərüzlü" daha çox sadə və konkret "ayüzlü" mənasını verir, halbuki "qəmərçöhrə" sözü ədəbiyyatda daha zərif və incə bir təsvir vasitəsi kimi işlənir, oxucunun təxəyyülünü daha çox cəlb edir.
Ümumilikdə, "qəmərçöhrə" sözü klassik ədəbiyyatımızın zəngin leksikasının parlaq nümunələrindən biridir və özünün poetik təsiri ilə oxucuda ünsiyyətsiz bir gözəllik təəssüratı yaradır. Bu sözün istifadəsi əsərlərə incəlik və bədii dəyər qatır.