Qəcəc (lat. Suaeda) Azərbaycanın dəniz sahillərində, xüsusilə qumluq və şoranlıq ərazilərdə geniş yayılmış, sərt iqlim şəraitinə davamlı, alçaqboylu bir kol bitkisidir. Onun həyat tərzi, dəniz suyu ilə sıx əlaqəli olub, duza davamlılığı ilə seçilir (halofit). Yəni, qəcəc özünün fizioloji proseslərini təmin etmək üçün torpaqdakı duzlu suyu udur və hətta artıq duzu özündə saxlaya bilir.
Botanik baxımdan, qəcəc Chenopodiaceae (Qarğıdalı) fəsiləsinə aiddir. Bu fəsilə, duza davamlı bitkilərlə zəngindir və qəcəc də bu fəsilənin tipik nümayəndələrindən biridir. Onun gövdəsi budaqlıdır, yarpaqları ətli, kiçik ölçülü və əksərən silindrik və ya iynəvari formadadır. Qəcəcin çiçəkləri xırda, qrup halında yerləşir və külək vasitəsilə tozlanır. Toxumları kiçik və qəhvəyi rəngdədir.
Qəcəc əsasən mal-qara üçün otlaq bitkisi kimi istifadə olunur, baxmayaraq ki, yüksək duzlu tərkibi səbəbindən bütün heyvanlar onu yemək üçün uyğun deyil. Bəzi xalq təbabətində isə qəcəcin müalicəvi xüsusiyyətlərinin olduğu iddia olunur, amma bu iddialar elmi əsaslandırmaya ehtiyac duyur. Qəcəcin ekoloji əhəmiyyəti də böyükdür: o, dəniz sahillərində torpağın eroziyasının qarşısını alır və müxtəlif canlılar üçün yaşayış sahəsi yaradır.
Qəcəcin adı, onun görünüşü ilə bağlı ola bilər – "qəc" sözü əyri, əyri-üyrü mənasını verərək bitkinin formasına işarə edə bilər. Beləliklə, "qəcəc" sözü "əyri kol" kimi tərcümə oluna bilər. Lakin bu, yalnız bir fərziyyədir və etimoloji araşdırmalar daha dəqiq məlumat verə bilər.