Küpçü sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında ipək, yun və ya digər lifləri boya ilə rəngləyən peşəkarı ifadə edir. Sadəcə "boyaqçı" sözünün sinonimi olmaqdan daha çox, bu termin özündə tarixi və mədəni bir çalar daşıyır. Çünki küpçülük, əsrlər boyu toxuculuq sənətinin ayrılmaz bir hissəsi olaraq, ipəklərin, xalçaların və digər toxuculuq məmulatlarının gözəlliyinin və dəyərinin artırılmasına xidmət edib.
Küpçülüyün əsasını təşkil edən boyaq maddələri təbiətdən əldə olunardı. Bitkilər, meyvələr, kök və yarpaqlar, hətta bəzi minerallar rəngli maddələr mənbəyi kimi istifadə edilirdi. Bu boyaq maddələrinin seçilməsi və qarışdırılması isə küpçünün bacarıq və təcrübəsini ortaya qoyan bir sənət idi. Hər bir bitkinin müxtəlif hissələrinin fərqli rənglər verməsi, küpçünün dərin biliyini və incə müşahidə qabiliyyətini tələb edirdi. Məsələn, qırmızı rəng alma və ya qızılbaş meyvələrindən, mavi rəng isə qırtılıq bitkisindən əldə edilirdi. Bu proses, sadəcə rəng əldə etməkdən ibarət deyildi; rənglərin davamlılığını təmin etmək üçün xüsusi üsullar və reseptlər mövcud idi.
Küpçülük yalnız bir peşə deyil, həm də bir sənət idi. Küpçü, rənglərin harmoniyasını, toxumanın xüsusiyyətlərini və boyaq maddələrinin qarışdırılmasını mükəmməl bilməli idi. Onların əl işləri, əsrlərlə yaşadığı kimi, bugün də öz gözəllikləri ilə diqqəti cəlb edir. Tarixi mənbələr, xalçaçılıq və digər toxuculuq sahələrində küpçülərin rolunun nə qədər mühüm olduğunu göstərir. Onlar yalnız boyaqçılar deyildilər, həm də incəsənət ustaları idilər, əsərlərinin gözəl və davamlı olmasını təmin edirdilər.
Beləliklə, "küpçü" sözü, sadə bir boyaqçı təsvirindən daha çox, zəngin bir tarixə, incə bir sənətə və əməksevər bir peşəyə işarə edir. Bu peşənin nümayəndələri, əlləri ilə yaradıcılıq əsərləri meydana gətirərək, mədəni irsin qorunmasına və inkişafına öz töhfələrini vermişlər.