Kuzəçi: Köhnə Azərbaycan dilində "kuzəçi" sözü, gildən müxtəlif formalı və ölçülü saxsı qablar, xüsusilə də kuzələr düzəldən sənətkarı ifadə edir. Sadəcə "dulusçu" sözünün sinonimi deyil, daha spesifik bir mənaya malikdir. Dulusçuluq geniş bir sahə olub, müxtəlif gil məmulatlarının istehsalını əhatə edərkən, kuzəçi öz işini əsasən kuzə və oxşar saxsı qabların hazırlanmasına həsr edir. Bu sənətkarlıq, qədim zamanlardan bəri su, yağ, şərab və sair mayelərin saxlanması üçün vacib olan saxsı qabların istehsalında mühüm rol oynamışdır.
Kuzəçilər öz işlərini yerinə yetirərkən, gilin növünü, quruması üçün lazım olan müddəti və bişirilmə temperaturunu dəqiq bilməli idilər. Bu, illərlə toplanmış təcrübə və sənətin nəticəsi idi. Onlar yalnız təbii materiallardan istifadə edərək, əlləri ilə bənzərsiz əşyalar yaradırdılar. Kuzəçilərin bacarığı, gilə istənilən formanı verməkdən, onun quruması və bişirilməsi prosesini idarə etməkdən tutmuş, hazır məhsulun bəzədilməsinə qədər geniş bir spektrdə özünü göstərirdi. Bəzən kuzəçilər öz əsərlərinə xüsusi naxışlar və rəsmlər də əlavə edərək, onlara estetik dəyər qatırdılar.
Mənbədə verilən misal, "Kuzə qayrılıb satılan yer" ifadəsi, kuzəçilərin məhsullarını satdıqları bazar və ya emalatxanalar haqqında məlumat verir. Bu, onların həm istehsalçı, həm də tacir kimi fəaliyyət göstərdiyini göstərir. Kuzəçilik sənəti, materialların seçilməsi, istehsal prosesi və satış mərhələsi ilə bir-birinə bağlı olan mürəkkəb bir prosesdir. Əbdülkərim Əmirovun "Kuzəçiyəm, memarlıq da edirəm" ifadəsi isə, kuzəçiliyin sadə bir sənətkarlıqdan kənara çıxaraq, daha geniş yaradıcı potensiala malik olduğunu, hətta memarlıqla da əlaqəli ola biləcəyini göstərir. Bu, bəlkə də, kuzəçinin binaların bəzədilməsində də istifadə olunan gil məmulatlarının hazırlanması ilə məşğul olduğunu ifadə edir.