Kuluflamaq (f.): Bu söz, sadəcə "tənə vurmaq" və ya "sərkiləmək"dən daha çox mənaya malikdir. Əslində, kuluflamaq daha incə, daha gizli, bəzən isə daha acı bir tənə vurmaq deməkdir. Sözün kökünə nəzər salsaq, "kuluf"un qapının kilidinə bənzədilməsi ilə əlaqədar olduğu görünür. Yəni, sözün mənası, bir növ "sözlə kilidləmək", həmsöhbətin fikrini, cavabını, ya da hərəkətini sanki bir kilid ilə bağlamaq, onu maneə törətmək, susdurmaq mənasını da özündə ehtiva edir.
Kuluflamağın "tənə vurmaq"dan fərqi, tənənin daha açıq, hətta bir qədər kobud ola bilməsidir. Kuluflamaq isə daha çox ustalıq tələb edir. Bu, sözlərin incə bir şəkildə seçilməsi, məcazların ustalıqla işlədilməsi, əsl məqsədi gizlətmək bacarığı deməkdir. Kuluflayan şəxs, sözlərini belə seçir ki, həmsöhbət açıq şəkildə tənəni hiss etməsin, amma onun içindəki məzəmmət, rədd, ya da istehza aydın olsun.
Misal olaraq, "Hələ də o köhnə paltarlarla gəzirsən? Çox zərif seçimdir!" cümləsini götürək. Bu, açıq-aşkar bir tənə deyil, amma həmsöhbətin geyim seçimini incə bir şəkildə tənqid edir, onu kuluflayır. Sözün əsl mənasında qapını kilidləmək kimi, həmsöhbətin cavab vermək imkanını məhdudlaşdırır, çünki cavab vermək çətin, hətta mənasızdır.
Beləliklə, kuluflamaq, sadəcə tənə vurmaqdan daha mürəkkəb və incə bir dil ifadəsidir. Bu, söz ustalığının, nitq mədəniyyətinin göstəricisi olaraq qəbul edilə bilər. Eyni zamanda, kuluflamaq sözünün arxasında, bir qədər istehza və məsxərə də gizlənə bilər. Həm də, kuluflamaq hər zaman mənfi mənada istifadə olunmur; bəzən dostlar arasında şən bir şəkildə, yüngül zarafat kimi istifadə oluna bilər.