Kuluf (külüf) sözü Azərbaycan dilində əsasən iki mənada işlənir: tənə və sərki.
Tənə kimi istifadəsi, bir şeyi açıq-aşkar demədən, lakin məqsədi başa düşüləcək şəkildə, yumşaq və ya kəskin bir şəkildə ifadə etməyi bildirir. Bu, gizli bir məzə və ya hədəfə yönəlmiş incə bir ifadə ola bilər. Məsələn, birinin səliqəsiz geyimini görüb "Necə də zövqlü geyiminiz var!" demək, tənəli bir ifadədir. Tənənin səsi, üslubu və intonasiyası onun mənasını tam olaraq ortaya qoyur. Həmişə mənfi mənada istifadə olunmasa da, çox zaman istehzalı və ya tənqidi bir məna daşıyır.
Sərki kimi istifadəsi isə daha çox incə, lakin kəskin bir tənəni ifadə edir. Bu, tənədən daha gizli və dolayısı ilə ifadə oluna bilər. Bir növ gizli bir istehza və ya lağ etmədir. Sərki, dəqiq sözlərlə deyilməyən, ancaq davranış və jestlərdən, səsin intonasiyasından aydın olunan bir ifadə vasitəsidir. Məlumatı əldə edən tərəfin səmimiyyətsizliyini və ya dediyi sözlərdəki gizli məqsədini anlamaq qabiliyyətinə bağlıdır.
“Kuluf vurmaq” ifadəsi isə “kuluflamaq” ilə sinonim olub kəskin və dolayısı ilə tənqid etmək, incə bir şəkildə sərki etmək mənasını verir. Bu həm sözlə, həm də hərəkətlə edilməlidir.
Qısaca desək, kuluf sözü dilin incəliklərini əks etdirən, mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişən, lakin ümumilikdə gizli bir tənə və ya sərki ifadə edən maraqlı bir leksik vahiddir.