Kremasiya (latınca crematio - "yandırma" sözündən əmələ gəlmişdir) – meyitlərin yüksək temperaturda xüsusi sobalarda (krematoriumlarda) kül halına gətirilməsi prosesidir. Bu, dünyanın müxtəlif mədəniyyətlərində qədim zamanlardan bəri mövcud olan, dəfn üsullarından biridir. Müasir kremasiya texnologiyası, yanma prosesinin tam və ekoloji cəhətdən təmiz şəkildə aparılmasını təmin edən mürəkkəb sistemlərə əsaslanır.
Tarix boyu kremasiya müxtəlif mədəniyyətlərdə fərqli dini və sosial səbəblərə görə tətbiq olunmuşdur. Bəzi mədəniyyətlərdə ruhun ölü bədənindən azad olunmasına kömək etmək, bəzilərində isə yer məhdudiyyətləri və ya dəfn xərclərini azaltmaq üçün kremasiya seçimi üstünlük təşkil etmişdir. Qədim yunanlar, romalılar və hindular kremasiyanı geniş şəkildə tətbiq edən xalqlardan olmuşdur.
Kremasiya prosesi, ümumiyyətlə, meyitin xüsusi bir qabda (tabut və ya kremasiya qutusu) yerləşdirilməsi ilə başlayır. Sonra, müasir krematoriumlarda yüksək temperaturda (870-1000°C) işləyən kremasiya sobasına yerləşdirilir. Yanma prosesi tamamlandıqdan sonra qalan kül (qalıqlar) xüsusi bir qaba (urn) yığılır. Bu kül, ailə üzvləri tərəfindən saxlanıla, torpağa basdırıla və ya dənizə səpilə bilər.
Müasir dövrdə kremasiya, dəfnin əsas alternativlərindən biri kimi qəbul edilir və dünyada getdikcə daha geniş yayılır. Ətraf mühitin mühafizəsi baxımından daha əlverişli olması, dəfn yerinin məhdudiyyətlərini aradan qaldırması və daha iqtisadi cəhətdən sərfəli olması, kremasiyanın populyarlıq səbəblərindən biridir. Lakin, hələ də bəzi mədəniyyətlərdə dəfn ənənəvi olaraq üstünlük təşkil edir və kremasiya dini etirazlara səbəb ola bilər.