Kövkəb (ər.) – klassik ədəbiyyatımızda istifadə olunan bir söz olub, "ulduz" mənasını verir. Müasir Azərbaycan dilində daha az işlənsə də, ədəbiyyatımızın zəngin leksikasının bir parçası olaraq qalır. Əsərlərdə onun işlənməsi ədəbi üslubu zənginləşdirir və oxucuda xüsusi bir estetik təsir yaradır.
A.Səhhətin misalında olduğu kimi ("Meşəlikdən çıxanda oldu səhər; Sübh işıqlandı, batdı kövkəblər."), "kövkəb" sözü, "ulduz" sözünün daha poetik və ifadəli bir sinonimi kimi işlənir. Bu mənada, "kövkəblərin batması" səhər açılan zaman ulduzların görünməz olmasının poetik təsviridir. Sadəcə "ulduzların batması" deyilməklə əldə edilməyən bir təsirlilik və gözəllik yaradır.
Qeyd etmək vacibdir ki, "kövkəb" sözü yalnız ulduzları deyil, ümumilikdə göy cisimlərini də ifadə edə bilər. Ancaq ədəbi mətnlərdə daha çox ulduz mənasında işlənir. Bu sözün kökləri ərəb dilinə gedib çıxır və orada da oxşar mənalarda istifadə olunur. Beləliklə, "kövkəb" sözünün istifadəsi həm ədəbiyyatımızın tarixi inkişafını, həm də dillərarası əlaqələri əks etdirir.
Müasir dövrdə "kövkəb" sözü nadir hallarda işlənsə də, onun poetik və ifadəliliyini nəzərə alaraq, ədəbi yaradıcılıqda bədii təsvirlərin zənginləşdirilməsi üçün yenidən istifadə edilə bilər. Sözün özündə gizlənən köhnə ədəbiyyat havası və mistik bir cazibə, ona xüsusi bir əhəmiyyət verir.