Konstruktivizm (latıncadan) XX əsr memarlığının önəmli bir tərzidir. Bu üslubda binanın əsasını təşkil edən konstruksiya, binanın estetik ifadəsinin əsasını təşkil edir. Yəni, binanın gözəlliyi və ifadəliliyi onun daxili quruluşundan, istifadə olunan materialların və onların bir-biri ilə əlaqəsinin necə təşkilindən doğur.
Konstruktivizm, funksionallığa önəm verən bir memarlıq tərzidir. Bina sadəcə gözəl görünməməli, həm də öz funksiyasını effektiv şəkildə yerinə yetirməlidir. Bu səbəbdən, konstruktivizm üslubunda hazırlanan binalarda hər detal öz yerindədir və heç bir əlavə element yoxdur. Forma funksiyanı izləyir - bu, konstruktivizmin əsas devizlərindən biridir.
Konstruktivizmin inkişafında yeni materialların (polad, beton, şüşə) geniş istifadəsi mühüm rol oynamışdır. Bu materialların təbii xüsusiyyətləri memarlara yeni formalar yaratmağa və əvvəllər mümkün olmayan həndəsi həllər tapmağa imkan vermişdir. Beləliklə, konstruktivizm binalarında çox vaxt açıq, havadar və geniş fəzalar müşahidə olunur.
Konstruktivizm, yalnız memarlıqda deyil, həm də dizayn, rəsm və heykəltəraşlıq sahələrində öz təsirini göstərmişdir. Onun təsiri sovet dövrü memarlığında xüsusilə aydın görünür, lakin ümumi olaraq modernist hərəkata əhəmiyyətli töhfə vermişdir. Bu üslubun nümunələri hələ də müasir memarlıqda ilham mənbəyi rolunu oynayır.
Konstruktivizmin əsas xüsusiyyətlərini ümumiləşdirərək deyə bilərik ki, bu, səmərəlilik, funksiya, açıqlıq, sadəlik və yeni materialların istifadəsinə əsaslanan bir memarlıq və dizayn tərzi olmuşdur. Bu üslub, əsrlər boyu memarlıqda hökm sürən ənənəvi bəzəkləri və dekorativ elementləri rədd edərək, konstruksiyanın özünün gözəllik və ifadəlilik mənbəyi olduğunu göstərmişdir.