Klerikalizm [lat. clericalis -dən] feodalizm və kapitalizm dövründə siyasi və mədəni həyatda kilsənin (və ya daha geniş mənada, dini qurumların) təsirini artırmağa və ya onu dominant mövqeyə gətirməyə yönələn ideoloji və siyasi hərəkat və ya meyli ifadə edir. Bu, sadəcə kilsənin mövcudluğunu deyil, əksinə, onun cəmiyyət üzərində güclü, hətta həlledici təsirinin olması arzusunu əks etdirir.
Klerikalizmin əsas xüsusiyyətləri arasında dövlət idarəçiliyində və qanunvericilikdə kilsənin maraqlarının üstün tutulması, dini doktrinaların təhsil sisteminə və mədəniyyətə hakim olması, dini rəmzlərin və simvolların ictimai həyatda geniş yayılması, dini liderlərin siyasi proseslərdə aktiv iştirakı və digər dini qurumların fəaliyyətinə məhdudiyyətlərin qoyulması yer alır. Klerikalizm, dini etiqadı siyasi və sosial nüfuz vasitəsi kimi istifadə etməyə cəhd göstərən bir yanaşmadır.
Tarix boyu klerikalizm müxtəlif formalarda özünü göstərib. Məsələn, Orta əsrlərdə kilsənin feodal sistemdəki güclü mövqeyi klerikalizmin bariz nümunəsidir. Müasir dövrdə isə klerikalizmin təzahürləri daha mürəkkəb və çoxşaxəlidir, siyasi partiyaların dini təşkilatlarla əlaqələri, dini qurumların media üzərindəki təsiri və dini əsaslı diskriminasiya kimi formalarda özünü göstərə bilir.
Klerikalizmin tənqidçiləri onu cəmiyyətin sekulyarizasiyasını əngəlləyən, insan hüquqlarının pozulmasına səbəb olan və siyasi proseslərin manipulyasiyasına yol açan bir ideoloji meyil kimi dəyərləndirirlər. Lakin klerikalizmin tərəfdarları isə onu dini dəyərlərin qorunması və cəmiyyətin mənəvi əsaslarının möhkəmləndirilməsi üçün zəruri bir vasitə kimi görürlər. Beləliklə, klerikalizm mürəkkəb və çoxşaxəli bir fenomen olub, onun qiymətləndirilməsi tarixi kontekstdən və baxış bucağından asılıdır.