Kirəkeşlik sözü, köhnə Azərbaycan dilində geniş yayılmış bir termin olaraq, əsasən kirəcin istehsalı və ya onunla bağlı işlərlə məşğul olan şəxsin peşəsini, işini və ya məşğuliyyətini ifadə edirdi. Sadəcə "kirəçilik" kimi qısa formada da işlənsə də, "kirəkeşlik" ifadəsi daha çox insanın bu sahədəki fəaliyyətinə vurğu edirdi.
Tarixi kontekstdə kirəkeşlik, fiziki əmək tələb edən, bəzən ağır və təhlükəli bir peşə idi. Kirəcin əldə edilməsi prosesi, əhəng daşının xüsusi soba və ya kürələrdə yüksək temperaturda bişirilməsini, sonra isə su ilə qarışdırılaraq hazır hala gətirilməsini əhatə edirdi. Bu prosesdə kirəkeşlər həm yüksək temperaturla, həm də kimyəvi maddələrlə təmasda olaraq, ciddi fiziki səylər göstərməli idilər.
Kirəkeşliyin əhəmiyyəti, tikinti və digər sahələrdə kirəcin geniş istifadəsindən irəli gəlirdi. Bina divarlarının hörülməsində, suvaq işlərində, ağartmada və hətta bəzi qida məhsullarının istehsalında kirəc vacib rol oynayırdı. Beləliklə, kirəkeşlər həm tikinti, həm də digər sənətkarlıq sahələrinin inkişafında mühüm yer tuturdular. Onların əməyi sayəsində binalar daha möhkəm və davamlı olur, həmçinin estetik baxımdan daha gözəl görünüş əldə edirdilər.
Müasir dövrdə, kirəcin istehsalı daha çox mexanikləşdirilmiş üsullar ilə həyata keçirilir və kirəkeşlik peşəsi öz əhəmiyyətini qismən itirmişdir. Lakin bu sözün tarixi əhəmiyyəti, keçmişdəki əmək bölgüsü və həyat tərzinə dair qiymətli məlumatlar verməsi baxımından əhəmiyyətlidir. Kirəkeşlik anlayışı, tarixin dərinliklərindən gələn bir peşənin və insanların əməyinin izini daşıyır.