Kifsimə: "Kifsimək" felindən törəmiş isimdir. Əsas mənası, bir şeyə, bir hadisəyə, vəziyyətə və ya şəxsə qarşı narahatlıq, əsəbilik, qıcıqlanma və ya əsəb pozğunluğu hissi keçirməkdir. Sadəcə, "əsəb" sözünün daha güclü, daha daxili bir narahatlığı əks etdirən sinonimi sayıla bilər.
Kifsimə, sadə bir əsəb halından fərqli olaraq, daha dərin və uzun müddətli bir narahatlıq hissi yaradır. Bu narahatlıq, hətta fiziki simptomlarla da müşayiət oluna bilər: baş ağrısı, ürək bulanması, əsəbi hərəkətlər və s. Kifsimənin səbəbi müxtəlif ola bilər: həddindən artıq iş yükü, stress, qorxu, mənfi düşüncələr, qarşılaşdıqları çətinliklər və ya həyatda baş verən xoşagəlməz hadisələr.
Maraqlı bir məqam odur ki, "kifsimə" sözü, əksər hallarda passiv bir vəziyyəti ifadə edir. Yəni, insan kifsiməyə düşür, kifsimənin özündən qurtulmaq üçün səy göstərir. Bu da onu sadəcə "əsəb"dən fərqləndirən bir cəhətdir. "Əsəb" sözü daha çox aktiv bir vəziyyəti – əsəbləşməyi ifadə edərkən, "kifsimə" daha çox passiv, özündən asılı olmayan bir narahatlıq vəziyyətini ifadə edir.
Dilçilik baxımından "kifsimə" sözünün kökü və etimologiyası maraq doğurur. Əgər daha ətraflı tədqiqat aparılsa, bu sözün kökünün daha qədim türk dillərindən gəldiyi aşkarlana bilər. Bu da sözün zəngin məna daşıyıcılığını və tarixi köklərini vurğulayır.