Kərəcivanlıq, əsasən, kərəcivanın – kiçik, yüngül və çevik bir növ qayıq – idarə edilməsi ilə bağlı fəaliyyəti, peşə və ya məşğuliyyət deməkdir. Bu, sadəcə qayıq sürməkdən daha geniş bir anlayışdır. Kərəcivanlıq, çox zaman sahil boyu balıqçılıq, ticarət, daşıma və ya sadəcə su səthində gəzinti ilə əlaqədardır. Kərəcivanların kiçik ölçüləri və çevikliyi onları dərin sularda gəmilərin çatmadığı çətin ərazilərə, dayazlıqlara və sahilə yaxın yerlərə girməyə imkan verir. Beləliklə, kərəcivanlıq müəyyən bir coğrafi ərazinin xüsusiyyətlərinə uyğunlaşmış, yerli xüsusiyyətləri özündə əks etdirən bir sənət və peşədir.
Tarixən kərəcivanlıq həyat tərzi ilə sıx bağlı olub, bir çox sahil kəndlərində əhalinin əsas gəlir mənbəyi və məşğuliyyəti kimi mövcud olub. Kərəcivan ustaları həm də əla dənizçilər və hava şəraitini dəqiq müəyyən edə bilənlər olublar. Onların bacarığı və təcrübəsi həyat və ölüm arasında fərq yarada bilirdi. Bu peşənin əhəmiyyəti nəinki iqtisadi, həm də mədəni baxımdan qiymətləndirilməlidir. Kərəcivanlıq əsrlər boyu dəniz və sahil mədəniyyətinin ayrılmaz bir parçası olub və bəzi regionlarda bu gün də davam etməkdədir.
Verilən nümunədəki “Sarıköynək özünü suya atırsa da öldürə bilməyir” ifadəsi, ehtimal ki, kərəcivanla əlaqəli bir hekayənin, əfsanənin və ya məsəlin parçasıdır. Bu ifadə kərəcivanın əlverişliliyini və hətta təhlükəli vəziyyətlərdə belə insanları qoruya bilməsini simvolik olaraq göstərə bilər. Daha geniş mənada, bu cümlə özünü təhlükəyə atan, ancaq təcrübə və bacarıq sayəsində sağ qalan bir insanın məharətini və təbii qabiliyyətini ifadə edə bilər.