Kapriçço (ital. capriccio) – musiqi terminidir. İtalyanca "qəribəlik", "qeyri-adilik", "xəyalpərəstlik" mənalarını ifadə edən "capriccio" sözündən əmələ gəlmişdir. Bu termin, özünəməxsus, sərbəst və olduqca oynaq, bəzən isə qeyri-adi və gözlənilməz quruluşa malik olan bir musiqi əsərini təsvir edir.
Kapriççoların əsas xüsusiyyəti onların quruluşundakı sərbəstlikdir. Klasik formalara bağlı deyillər; kompozitor öz fantaziyasına və yaradıcı impulslarına tam azadlıq verir. Bu səbəbdən, kapriççolar tez-tez müxtəlif melodik və ritmik elementlərin, improvizasiya elementlərinin, kontrastlı hissələrin və hətta bir qədər "dəli" kimi tərif oluna biləcək musiqi parçalarının bir araya gəlməsindən yaranırlar.
Kapriççonun əhval-ruhiyyəsi də olduqca müxtəlif ola bilər. O, həm şən və enerjili, həm də lirik və düşüncəli, bəzən hətta dramatik və mistik ola bilər. Əsas odur ki, əsərdə təbii bir axın, bir sərbəstlik hiss olunur. Kompozitor öz musiqisi ilə dinləyicidə gözlənilməzlik və təəccüb hissi yaratmağa çalışır. Fikrət Əmirovun "Azərbaycan" kapriççosu bu janrın mükəmməl nümunələrindən biridir. Bu əsər milli musiqinin canlılığı və enerjisi ilə klassik kapriçço üslubunun oynaqlığını və sərbəstliyini ustalıqla birləşdirir.
Ümumiyyətlə, kapriçço musiqi əsərləri özünün gözlənilməzliyi, improvizasiya elementi və qeyri-adi ifadə vasitələri ilə seçilir. O, kompozitorun yaradıcı azadlığının və fantaziyasının parlaq təzahürüdür və dinləyicilərə həm musiqi zövqü, həm də estetik zövq yaşadır.