Kamanqaş sifəti, əsasən şairlər tərəfindən istifadə olunan bir ifadədir. Sözün hərfi mənası "qaşları kaman (yay) şəklində olan" deməkdir. Bu, sadəcə fiziki bir təsvir deyil, eyni zamanda gözəllik, cazibə və hətta bir qədər də sirr və əzəmət ifadə edir. Kamanın əyriliyi və incəliyi, kamanqaşın gözlərinə və ümumi görünüşünə xüsusi bir cazibə qatır.
Kamanqaşlıq, qadın gözəlliyinin təsvirində tez-tez işlədilən bir vasitə olub, şairlərin fantaziyasını qıcıqlandıran və şeirlərində əks etdirdikləri ideal gözəllik standartlarının əsasını təşkil edir. Bu metafora, qaşların incə əyriliyinin gözəlliyini vurğulayır və oxucunun zəhnində canlı bir təsvir yaradır. Qaşların bu xüsusi forması, şairlər tərəfindən, cazibədarlığın, incəliyin və hətta bir az da məğrurluğun simvolu kimi qəbul edilirdi.
Misal olaraq verilən şeir parçası "Harda görsəm şux kamanqaşlını; İstərəm canımı qurban eyləyim" kamanqaşın yaradıcı təsirini və cazibəsini daha da aydın göstərir. Şair, kamanqaşlı gözəlliyinə o qədər heyran qalmışdır ki, hətta öz canını belə qurban verməyə hazırdır. Bu, sadəcə gözəllikdən daha çox, bir növ sehrli, valehedici təsiri olduğunu göstərir.
Beləliklə, kamanqaş sözü, sadə bir fiziki təsvirdən daha çox, poetik bir vasitə, gözəllik, cazibə və sehrin ifadəsidir. Bu sözün Azərbaycan ədəbiyyatında uzun illərdir ki, özünəməxsus yeri və əhəmiyyəti vardır.