Kabinetçilik termini, Azərbaycan dilinin izahlı lüğətlərində verilən mənaya əlavə olaraq, daha geniş bir məna spektrini əhatə edir. Sadəcə "canlı həyatdan uzaq düşmə" və ya "kabinetdə qapanıb real həyatdan xəbərsiz qalma" kimi dar mənalarla kifayətlənmək, bu anlayışın zənginliyini tam əks etdirməz.
Kabinetçilik, əslində, nəzəriyyə ilə təcrübə arasındakı uçurumu vurğulayan bir termindir. Nəzəriyyəyə həddindən artıq bağlanma, praktik tətbiqin, real həyatın tələblərinin unudulması deməkdir. Bu, yalnız "kabinetdə" oturmaqla məhdudlaşmır; hər hansı bir mücərrəd mühitdə, təcrid olunmuş bir şəkildə yaşamaq və düşünmək də kabinetçiliyin bir təzahürüdür.
Kabinetçiliyin əsas xüsusiyyətlərindən biri də, real dünya problemlərindən uzaqlaşaraq, yalnız nəzəriyyələr və abstrakt konsepsiyalar dünyasında yaşamaqdır. Bu, həm də nəzəriyyəbazlığın, həddindən artıq intellektualizmin bir ifadəsidir. Kabinetçi, real həyatın çətinliklərindən qaçaraq, özünü rahat hiss etdiyi nəzəri aləmində sığınır və praktik həllər əvəzinə, daha çox spekülyasiyalara və mücərrəd düşüncələrə üstünlük verir.
Maraqlı bir tərəfi də odur ki, kabinetçilik həm müsbət, həm də mənfi kontekstlərdə istifadə oluna bilər. Məsələn, bir alimin uzun illər ərzində aparılan araşdırmaları və nəzəriyyələri nəticəsində, praktik həllər tapması kabinetçilik kimi görünə bilər, amma əslində bu, uzun müddət davam edən, dərin düşünmənin və araşdırmanın məhsuludur. Ancaq əgər bu nəzəri biliklər real həyata tətbiq olunmayıbsa, bu halda kabinetçilik mənfi bir hal alır və cəmiyyətə faydası az olur.
Beləliklə, kabinetçilik sadəcə passiv bir vəziyyət deyil, həm də aktiv bir prosesdir; nəzəriyyənin həyata tətbiqi ilə bağlı qarşılaşılan çətinliklərin qarşısını almaq və ya onlardan qaçmaq kimi də anlaşılıla bilər. Bu mənada, kabinetçilik bir növ intellektual tənbəllik kimi də qəbul edilə bilər.