İssız: Sıfat. Heç bir insan yaşamayan, əhalisi olmayan, boş, xali yer və ya məkan. İssızlıq, təbiətin sakit və səssizliyini, insan fəaliyyətindən uzaqlığı ifadə edir. Bu, sadəcə insan yoxluğu demək deyil, həm də tərk edilmişlik, səssizlik və tənhalığın hissini ehtiva edir. İssız bir çöl, issız bir ada, issız bir ev – hamısı həm fiziki boşluğu, həm də bu boşluğun insan ruhu üzərində yaratdığı təsiri əks etdirir.
İssızlıq hissi insanlara fərqli təsir göstərə bilər. Bəziləri üçün bu, qorxu və narahatlıq hissi doğurur, təhlükəsizlik hissinin itirilməsini və köməksizliyi simvolizə edir. Digərləri üçün isə issızlıq sakitlik, tənhalıq və öz-özünə qalmaq imkanı deməkdir, düşüncələrə dalmaq, təbiətlə vəhdə olmaq üçün ideal bir mühit. Bu baxımdan, "issız" sözünün mənası kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilər.
Ədəbiyyatda issız yerlər tez-tez insanın daxili dünyasının vəziyyətini, ruh halını əks etdirmək üçün istifadə olunur. Misal üçün, "issız bir çöl kimi tək qaldım" ifadəsi dərin bir tənhalığı, ruhən boşluğu ifadə edir. Qaba, dərin və issız bir boşluq kimi təsvirlər isə adətən həm fiziki, həm də mənəvi boşluğu, ümidsizlik və məyusluğu simvolizə edir.
Beləliklə, "issız" sözü sadəcə coğrafi bir təsvir deyil, həm də emosional və psixoloji bir vəziyyəti ifadə edən çoxcəhətli bir termindir. Onun mənası sözün işlədildiyi kontekstdən və müəllifin niyyətindən asılı olaraq dəyişə və genişlənə bilər.