İssızlıq sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında geniş məna çalarlarına malik olan bir termindir. Sadəcə "boşluq" və ya "xalilik" kimi ifadələrlə məhdudlaşdırıla bilməz. İssızlıq, daha çox bir hissi, bir duyğu və ya bir vəziyyəti ifadə edir. Əslində, o, fiziki boşluğun ötkənə keçməsi, insan təcrübəsinə əks olunan bir haldır.
İssızlıq, ətrafda insanın olmaması, canlı həyatın minimuma endiyi, təbiətin öz-özünə qaldığı bir məkandır. Bu, sadəcə bir evin boş olması deyil, çöllərin sonsuz genişliyi, dərin meşələrin səssizliyi, səhra qumlarının əzəmətli təkrarı ola bilər. Hətta sıx əhalisi olan bir şəhərdə belə, insan özünü issızlıq içində hiss edə bilər; ətrafındakı insanlara baxmayaraq, tənhalıq, anlaşılmazlıq və ayrı düşmüşlük hissini yaşayarsa.
Sözün mənasına “adamsızlıq” və "tənhalıq" əlavə olunması, issızlığın sadəcə coğrafi bir vəziyyət deyil, həm də psixoloji bir hal olduğunu vurğulayır. İssızlıq, insanın özünü tərk edilmiş, unudulmuş, əlaqəsiz hiss etməsi ilə də əlaqələndirilə bilər. Bu, sosial təcrid, sevdiyiniz insanlardan uzaq olmaq, və ya hətta öz düşüncələrinizdə batmaq və ətrafınızdakı dünyadan ayrı düşmək hissidir.
Beləliklə, issızlıq, sadəcə bir yerin boşluğu deyil, bir hiss, bir təcrübə, insanın özünü ətraf mühit və ya sosial əlaqələrlə əlaqəsiz hiss etməsidir. Bu mənada, issızlıq həm coğrafi, həm də psixoloji bir reallıqdır və insan həyatının ayrılmaz bir hissəsidir, həm də dərin bir emosional təsir yarada bilər.