İqrarsız sifəti, əsasən, etibarlılıq və dürüstlükdən məhrum olan şəxsləri təsvir etmək üçün işlədilir. Lüğətlərdə sadəcə "dəyanətsiz, öz sözündə, vədində, qərarında sabit olmayan" kimi təriflənsə də, mənası daha çox qatlara malikdir.
İqrarsız insan, yalnız sözündə və vədində deyil, ümumiyyətlə hər hansı bir öhdəliyə, prinsipinə və ya qərarına sadiq qalmaqda çətinlik çəkir. Onun hərəkətləri və fikirləri tez-tez dəyişir, buna görə də ona etibar etmək çətindir. Bu dəyişkənlik sadəcə laqeydlikdən yox, həm də özünü aldatmaq, vəziyyətdən asılı olaraq davranışını uyğunlaşdırmaq meylinin nəticəsi ola bilər.
Sözün kökü olan "iqrar" sözünün mənasını nəzərə alsaq, iqrarsız insanın özünü necə göstərdiyi daha aydın olur. "İqrar" həm etiraf, həm də qəbul, razılıq mənalarını daşıyır. Beləliklə, iqrarsız insan öz hərəkətlərinə, fikirlərinə, vədlərinə və ya etdiklərinin nəticələrinə görə məsuliyyət götürməkdən yayınır, onları etiraf etmir, qəbul etmir. Bu, həm də onun daxili ziddiyyətlərini, qeyri-sabitliyini və əminsizliyini əks etdirir.
Misal olaraq verilən "Vaqif sevdi bir iqrarsız bivəfa; Badə getdi tamam çəkdiyi cəfa" beytində iqrarsız insanın həm də vəfasız olması vurğulanır. Bu, iqrarsızlığın yalnız sözlərlə deyil, həm də əməllərlə özünü göstərən bir xüsusiyyət olduğunu göstərir. Belə şəxslərə etibar etmək təhlükəlidir, çünki onlar nəinki vədlərini pozur, həm də ətrafdakılara mənfi təsir göstərə biləcək hərəkətlər edə bilərlər.