İdillik sözü, əsasən "idilliya" sözündən törəmiş olub, onun sifət formasını təşkil edir və iki əsas mənada işlənir:
1. Ədəbi-bədii məna: İdillik, ədəbiyyatda və incəsənətdə idilliya janrına aid olan əsərlər üçün işlədilən bir termindir. Bu mənada idillik, səmtsiz, qayğısız, harmoniya və sakitliyin hökm sürdüyü, idealizə edilmiş bir kənd həyatını, təbiətlə vəhdəti, sadə və xoşbəxt insan münasibətlərini təsvir edən ədəbi və ya incəsənət əsərinin xüsusiyyətini ifadə edir. Yəni, idillik janrında yaradılmış əsərlər, real həyatın çətinliklərini və problemlərini deyil, daha çox ideallaşdırılmış, romantiklaşdırılmış bir dünyanı əks etdirir. Bu janrda, qəhrəmanlar adətən təbiətlə ahəngdə yaşayan, sadə və vicdanlı insanlar olurlar.
2. Ümumi məna: Daha geniş mənada isə idillik, dincləyi, sakitliyi, qayğısızlığı, narahatlıqdan uzaqlığı, əmin-amanlığı, hər şeyin öz yerində olduğu bir vəziyyəti bildirir. Bu mənada, bir mühitin, bir ailənin və ya bir cəmiyyətin idillik içində olması, onların sakit, xoşbəxt və qayğısız bir həyat sürmələrini ifadə edir. İdillik, həm də müəyyən bir dövrün, bir hadisənin və ya bir anın xoş, sakit və pozitiv bir atmosferə malik olduğunu bildirmək üçün işlədilə bilər. Məsələn, "uşaqlıq illərindəki idillik" ifadəsi, uşaqlığın qayğısız və xoşbəxt anlarını əks etdirir.
Qısacası, idillik sözü, həm ədəbi-bədii, həm də ümumi mənada dincliyi, sakitliyi, harmoniyanı, qayğısızlığı ifadə edən, pozitiv bir konnotasiyaya malik bir sözdür. Ancaq onun idealizə edilmiş bir vəziyyəti təsvir etdiyini unutmamaq lazımdır; çünki real həyatda tam mükəmməl bir idillik nadir hallarda rast gəlinir.