İdílliya (yun. [ἰδύλλιον] - kiçik şeir, rəsm) – ədəbiyyatda, xüsusilə poeziyada, sadə kənd həyatının, təbiətin gözəlliyi ilə əhatə olunmuş sakit və harmonik atmosferin təsvir olunduğu əsərdir. Bu əsərlər adətən, həyatın idealizə olunmuş, romantikləşdirilmiş və çox vaxt utopiyaya yaxın bir görünüşünü verir. Kəndlilərin, çobanların, səlis və xoşbəxt həyat tərzlərinin təsviri idillyanın əsasını təşkil edir. Təbiətin gözəlliyi - geniş çəmənliklər, ətirli çiçəklər, sərin bulaqlar və s. - əsərlərdə əhəmiyyətli rol oynayır və bu səhnələrə sakitlik, harmoniya və sülh hissləri qatır.
İdillyanın kökləri qədim Yunanıstana gedib çıxır. Feokrit kimi şairlər bu janrda əsərlər yaradaraq, idealizə olunmuş bir kənd həyatını canlandırmışlar. Lakin idillyanın məzmunu zamanla dəyişib inkişaf edib. Sonrakı dövrlərdə idyllər müxtəlif mövzularda - məhəbbət, dostluq, ədəbi və fəlsəfi mülahizələr ətrafında yazılmışdır. Ancaq əsasən, sakitlik, sülh və təbiətə yaxınlıq hissi idyllanın ayrılmaz hissəsi olaraq qalır.
İdillyanın təsviri üslubu çox vaxt sadə, təbii və poetik olur. Şairlər həssas təbiət mənzərələrini, kəndlilərin sadə və təmiz həyatını, aralarındakı harmoniyanı gözəl sözlərlə canlandırırlar. İdillyanın məqsədi oxucuda sükunət, rahatlıq və təbiətlə barışıq hissi yaratmaqdır. Bu baxımdan, idillyalar stressli həyat tərzinin sərt reallığından bir qaçış, ideal bir dünyanın poetik təsviri kimi də qəbul edilə bilər.
Qeyd etmək lazımdır ki, klassik idillyaların idealizə olunmuş təsvirləri həmişə reallığı əks etdirmir. Kənd həyatı çətinliklər və problemlərdən azad deyildi. Lakin idillyalar oxuculara həyatın gözəl tərəflərinə diqqət yetirməyi, sülh və harmoniya axtarışında olmağı öyrədir.