İbarəpərdazlıq, dilin zəngin imkanlarından istifadə edərək ifadənin bəzədilməsi, zənginləşdirilməsi sənətidir. Sadəcə qəliz sözlərin sıralanması deyil, həm də mənaların incəliklərlə ifadə olunması, fikrin daha dəqiq və təsirli şəkildə çatdırılması deməkdir. Bu, yazı və danışıq üslubuna xüsusi bir gözəllik, təravət və rəngarənglik qatır.
Lüğətlərdə qeyd edildiyi kimi, ibarəpərdazlığın bir tərəfi, şübhəsiz ki, qəliz və təmtəraqlı ifadələrdən istifadə etmək meylidir. Ancaq bu, həddindən artıq istifadə edildikdə, mənası qaranlıqlaşdıra bilər və fikrin aydın şəkildə çatdırılmasına mane ola bilər. Həqiqi ibarəpərdazlıq, sözlərin və ifadələrin düzgün seçilməsi, onların məna və kontekstə uyğun istifadəsi, məcazların, məsəllərin və digər bədii vasitələrin ustalıqla tətbiqi ilə bağlıdır.
İbarəpərdazlıq həm də yazıçı və natiqin özünəməxsus üslubunu, fərdi dilini əks etdirir. Hər bir yazıçının, natiqin özünəməxsus ibarəpərdazlıq üslubu olur. Bəziləri daha çox sadəliyi, bəziləri isə daha çox zənginliyi və təmtəraqlılığı üstün tutur. Əsas odur ki, ibarəpərdazlıq məqsədəuyğun olsun və mənanı daha aydın və təsirli şəkildə çatdırsın.
Tarix boyu ədəbiyyatda çoxlu sayda ibarəpərdazlıq nümunələri var. Şairlər, yazıçıların dilinin zənginliyi və bədii ifadə qabiliyyəti həmişə ibarəpərdazlıqla bağlı olub. Bu, əsərlərə estetik zövq və ədəbi dəyər qatır. Lakin unutmaq olmaz ki, hər şeyin ölçüsü olmalıdır. Həddən artıq ibarəpərdazlıq, əksinə, oxucuya və dinləyiciyə çətinlik yaradır və əsərin anlaşılmasını çətinləşdirir.