Həcvgu (ərəb. həcv və fars. …gu) köhnəlmiş bir sözdür və əslində "həcvçi" sözünün sinonimidir. Lüğətlərdə qısa və sadə şəkildə izah olunsa da, həcvgunun mənasını daha geniş və maraqlı şəkildə araşdırmaq olar. Bu söz, ədəbiyyat tariximizdə özünəməxsus yeri olan və satirik şeirləri ilə tanınan şairləri təsvir etmək üçün işlənilib.
Həcv, ədəbiyyatda, xüsusilə də şeirdə, əxlaqsızlıq, riyakarlıq, cahillik və sair mənəvi nöqsanları kəskin tənqid edən, istehza və ironiya ilə ifadə olunan əsərlər deməkdir. Həcvgu isə bu cür əsərlər yazan, həcv şeirinin ustası olan şairi ifadə edir. Beləliklə, həcvgu sadəcə "həcv yazan şəxs" deyil, həm də öz sənətində mahir, sözün gücünü dərk edən, ictimai həyatı kəskin tənqid edən bir sənətkar deməkdir.
Həcvgunun tarixi kökləri də maraqlıdır. Fars dilindən götürülmüş "-gu" şəkilçisi, fars ədəbiyyatındakı oxşar sözlərdə olduğu kimi, "edən", "olan" mənasını verir. Bu, həcvgunun sadəcə bir tərcümə deyil, Azərbaycan ədəbi mühitində formalaşmış, yerli dilin imkanlarından istifadə edərək yaradılmış bir termin olduğunu göstərir. Köhnəlməsinə baxmayaraq, sözün özündə tarixi bir iz buraxmış, o dövrün ədəbiyyatına dair məlumatlar verməsi baxımından əhəmiyyətlidir.
Qısacası, həcvgu, sözün əsl mənasında bir "həcv ustası", satirik şeirin ifadəli və təsirli vasitələrindən sərbəst istifadə edən, ictimai həyatı gözəl bədii üsullarla tənqid edən şair deməkdir. Bu söz, köhnəlsə də, Azərbaycan ədəbiyyatının zəngin leksikasının bir parçası olaraq qalmaqdadır.