Həcvçi: (is. və sif.) Həcv yazan, həcv ilə məşğul olan şəxs. Sözün kökü olan "həcv" özündə ictimai-siyasi və ya əxlaqi nöqsanları, qüsurları kəskin tənqid və istehza vasitəsilə ifşa etməyi ehtiva edir. Beləliklə, həcvçi sadəcə şeir yazan deyil, həm də cəmiyyətin ağrılı nöqtələrini, yaramaz adət-ənənələri və mənəvi çürüməni ifşa edən, kəskin satirik ifadələrlə tənqid edən bir sənətkar, mübariz, hətta bir növ ictimai fəal sayıla bilər. Onun qələmi, sərt olsa da, cəmiyyətin sağlamlaşması üçün mühüm rol oynayır. Həcvçinin istifadə etdiyi üsullar istehzadan tutmuş kinayəyə, məcazdan tutmuş təşbihə qədər müxtəlifdir və məqsəd həqiqəti açıq şəkildə ifadə etmək, oxucuya düşündürməkdir.
XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında həcv janrının parlaq nümayəndəsi kimi tanınan Qasım bəy Zakir özünün həcv şeirləri ilə dövrünün gerçəkliklərini əks etdirmiş, cəmiyyətin müxtəlif qatlarının mənfi cəhətlərini kəskin tənqid etmişdir. Onun əsərləri yalnız bədii dəyərinə görə deyil, həm də cəmiyyətin inkişafına verdiyi töhfəyə görə əhəmiyyətlidir. Qasım bəy Zakir kimi həcvçilər cəmiyyətin vicdanını oyatmaq, dəyişikliyə təkan vermək üçün öz qələmlərini silah kimi istifadə ediblər.
Beləliklə, həcvçi sadəcə bir söz deyil, tarixin şahidi, cəmiyyətin səsi, dəyişikliyin müjdəçisidir. Onlar şəxsiyyətin fədakarlığı, cəsarəti, və ictimai məsuliyyət hissi tələb edən bir missiyanı yerinə yetirirlər.