Haqverməz sifəti, əsas etibarilə başqalarının əməyindən sui-istifadə edən, onların haqqını, əməyinin bəhrəsini ədalətsiz şəkildə ələ keçirən, özünə qazandıran şəxsi ifadə edir. Bu, sadəcə maddi mənada başqalarının işini özünə mənimsəmək deyil, həm də əmək haqqını azaltmaq, ədalətsiz qiymətləndirmək kimi halları da əhatə edir. Haqqını kəsən, istismarçı kimi təriflər, haqverməzliyini daha da dəqiqləşdirir.
Haqverməzlik anlayışı yalnız iqtisadi münasibətlərlə məhdudlaşmır. Daha geniş mənada, haqsızlıq edən, başqasının hüquqlarını pozub öz mənfəətini güdən hər kəs haqverməz adlandırıla bilər. Məsələn, bir rəhbər əməkdaşlarının fikirlərini dinləmədən, onlara layiq olduqları qiyməti vermədən qərarlar alırsa, o da haqverməzdir. Yaxud, bir dost əmanətini qaytarmadıqda, vədəsinə əməl etmədikdə, o da haqverməz davranış nümayiş etdirir.
Nağıllarda və ədəbiyyatda tez-tez rast gəlinən "Haqverməz" ifadəsi, ədalətsizlik və istismarın simvolu kimi təqdim edilir. Məsələn, verilən misalda "Məlik tacir haqverməz adamdı" cümləsi, məlik tacirin varlılığını ədalətsiz yollarla əldə etdiyini, başqalarının əməyindən sui-istifadə etdiyini göstərir. Beləliklə, "haqverməz" sözü yalnız konkret bir hərəkəti deyil, həm də bir xarakter xüsusiyyətini, mənfi bir əxlaqi keyfiyyəti ifadə edir.
Qısacası, "haqverməz" sözü, həm dərin sosial-iqtisadi, həm də əxlaqi mənalar daşıyan, ədalətsizliyi və istismarı təsvir edən güclü bir ifadədir.