Fonetik sifəti, əsasən iki əsas mənada işlənir. Birinci və daha geniş mənası, fonetika elmi ilə bağlı olan hər şeyi əhatə edir. Bu, fonetikanın özü ilə bağlı anlayışlar, metodlar və nəticələr deməkdir. Məsələn, "fonetik transkripsiya" ifadəsi nitqin səs strukturunun xüsusi simvollar vasitəsi ilə yazılı şəkildə təsviridir; fonetika elminin əsas anlayışlarından biridir. "Fonetik qanunlar" isə dilin səs sistemindəki dəyişiklikləri, səslərin bir-birinə çevrilməsini idarə edən qaydaları ifadə edir. Bu qanunlar dilin tarixi inkişafını anlamaq üçün çox əhəmiyyətlidir.
İkinci mənası isə daha spesifikdir və insan nitqinin səs quruluşuna aid olan xüsusiyyətləri vurğulayır. Bu mənada "fonetik" sözü, səsin istehsalı, ötürülməsi və qəbulu ilə bağlı olan bütün aspektləri əhatə edir. Səsin tembri, intonasiyası, vurğu və ritmi kimi xüsusiyyətlər fonetikanın bu tərəfini təşkil edir. Yəni, bir sözün tələffüzünün fonetik cəhətdən düzgünlüyündən söhbət gedəndə, məhz səsin fiziki xüsusiyyətlərinə, düzgün artikulyasiyaya və səs sisteminə istinad edilir.
Qısaca desək, "fonetik" sözü həm fonetika elminin özü, həm də onun tədqiqat obyekti olan insan nitqinin səs tərəfini əhatə edən geniş bir məna daşıyır. Bu iki məna bir-birinə sıx bağlı olsa da, kontekstdən asılı olaraq birini digərindən ayırd etmək vacibdir.